بررسی وضعیت اشتیاق تحصیلی و رابطه آن با خودکارآمدی تحصیلی در دانشجویان علوم پزشکی زابل در سال ۱۴۰۴

مقدمه: خودکارآمدی به عنوان اعتقاد افراد به توانایی در انجام موفقیت آمیز کارها است. اشتیاق تحصیلی نیز نشان دهنده سطح انرژی، تعهد و جذب دانشجو در فرایند یادگیری است و از مهم ترین پیش بینی کننده های موفقیت تحصیلی محسوب می شود. لذا مطالعه حاضر به بررسی وضعیت اشتیاق تحصیلی و رابطه آن با خودکارآمدی تحصیلی در دانشجویان علوم پزشکی زابل پرداخت. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی تحلیلی، ۳۸۰ دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی زابل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به صورت نمونه گیری طبقه ای تصادفی وارد مطالعه شدند. داده ها توسط پرسشنامه اشتیاق تحصیلی گونیوس و کوزو (۲۰۱۵) و پرسشنامه خودکارآمدی اون و فرانمن (CASES) که روایی و پایایی آن در مطالعات قبلی تائید شده بود، جمع آوری شد و با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل، آنالیز واریانس یک طرفه و ضریب همبستگی پیرسون و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج: یافته ها نشان دادند میانگین سنی دانشجویان ۷۸/۱ ± ۱۶/۲۳ سال و میانگین نمره اشتیاق و خودکارآمدی به ترتیب ۷۲/۰ ± ۴۰/۳ و ۹۷/۲۰ ± ۸۸/۱۰۷ بود. همچنین بین جنسیت، وضعیت تاهل، مقطع و رشته تحصیلی و وضعیت بومی یا غیربومی بودن فرد با اشتیاق رابطه معنادار آماری مشاهده نشد (۰۵/۰ > p). بر اساس نتایج، بین اشتیاق تحصیلی و خودکارآمدی همبستگی مثبت و معنی داری مشاهده شد (۰۰۱/۰> p، ۸۴۰/۰ =r). نتیجه گیری: نتایج نشان دادند میانگین نمره اشتیاق و خودکارآمدی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زابل در حد مناسب بود، با توجه به رابطه بین اشتیاق و خودکارآمدی تحصیلی، برگزاری دوره ها در جهت افزایش انگیزه تحصیلی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

Self-efficacy ، academic engagement ، academic performance ، student ، خودکارآمدی ، اشتیاق تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، دانشجو