تبیین ارتباط باورهای هوشی و عزت نفس با مشغولیت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی با تاکید بر نقش میانجی سرزندگی تحصیلی: یک مطالعه توصیفی

چکیده زمینه و هدف: انرژی و انگیزه در یادگیری، از درون باورهای دانش آموزان درباره خودشان نشات می گیرد و به عنوان نیروی محرکه اساسی، مسیر پیشرفت تحصیلی آنان را جهت می بخشد. هدف پژوهش حاضر تبیین ارتباط باورهای هوشی و عزت نفس با مشغولیت تحصیلی: نقش میانجی سرزندگی تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر ششتمد بود. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی بود، جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان ششتمد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ می باشند. حجم نمونه در این پژوهش تعداد ۱۵۳ آزمودنی بود که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش، پرسش نامه های باورهای هوشی Babaei (۱۹۹۸)، عزت نفس Rosenberg (۱۹۶۵)، مشغولیت تحصیلی Fredricks و همکاران (۲۰۰۴) و سرزندگی تحصیلی Martin و Marsh بودند. تجزیه و تحلیل داده ها به روش مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. یافته‎ ها: نتایج نشان داد ضریب مسیر کل بین باورهای هوشی (۰/۳۸=β، ۰/۰۰۱=P)، عزت نفس (۰/۲۱=β،۰/۰۰۱=P) و ضریب مستقیم سرزندگی تحصیلی (۰/۱۸=β، ۰/۰۰۱=P) با مشغولیت تحصیلی مثبت و معنی دار بود. هم چنین، ضریب مسیر غیرمستقیم بین باورهای هوشی (۰/۴۱=β، ۰/۰۰۱=P) و عزت نفس (۰/۲۵=β، ۰/۰۰۱=P) با مشغولیت تحصیلی از طریق سرزندگی تحصیلی مثبت و معنی دار بود. نتیجه گیری: سرزندگی تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی بین باورهای هوشی و عزت نفس را با مشغولیت تحصیلی میانجی گری می کند. بنابراین، متخصصین سلامت روان برنامه هایی را در زمینه آموزش مهارت های سرزندگی تحصیلی، برای دانش آموزان ایجاد نمایند. واژه های کلیدی: باورهای هوشی، عزت نفس، مشغولیت تحصیلی، سرزندگی تحصیلی

کلیدواژه ها:

Intelligence beliefs ، Self-esteem ، Academic engagement ، Academic vitality ، باورهای هوشی ، عزت نفس ، مشغولیت تحصیلی ، سرزندگی تحصیلی ​​​​​​​