الگوی مقاومت میکروبی و نتایج آنتی بیوگرام در کودکان مبتلا به عفونت های ادراری شهرکرد ۱۴۰۳-۱۴۰۴؛ یک مطالعه ی توصیفی- تحلیلی و مقطعی

مقدمه: افزایش مقاومت دارویی در عفونت های ادراری کودکان، درمان تجربی این عفونت ها را با چالش های بالینی مواجه ساخته است. این مطالعه با هدف تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی و بررسی نتایج آنتی بیوگرام در کودکان مبتلا به عفونت های ادراری مراجعه کننده به بیمارستان هاجر شهرکرد و کلینیک امام علی (ع) در سال های ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. روش ها: در این مطالعه ی مقطعی (توصیفی- تحلیلی)، کودکان زیر ۱۵ سال با کشت مثبت ادرار مراجعه کننده به مراکز مورد نظر به روش سرشماری وارد پژوهش شدند. برای بررسی ارتباط متغیرها از آزمون های Chi-square و Independent sample T-test استفاده و سطح معنی داری کمتر از ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد که شیوع عفونت های ادراری در دختران به طور معناداری بیشتر از پسران است. اشریشیاکلی به عنوان شایع ترین عامل میکروبی شناسایی شد و پس از آن گونه های کلبسیلا و سایر پاتوژن ها قرار داشتند. الگوی مقاومت دارویی حاکی از مقاومت بالای عوامل بیماری زا نسبت به کوتریموکسازول (۶۳/۳ درصد) و سیپروفلوکساسین (۳۹ درصد) مشاهده شد. مقاومت نسبتا بالایی نیز در برابر سفوتاکسیم (۶۴ درصد) و سفتریاکسون (۳۶/۸ درصد) نیز مشاهده شد. در حالی که بیشترین میزان حساسیت آنتی بیوتیکی نسبت به ایمی پنم (۳/۶ درصد)، نیتروفورانتوئین (۱/۹ درصد) و آمیکاسین (۰ درصد) مشاهده شد. همچنین، بین وجود یبوست و بروز عفونت های ادراری ارتباط آماری معناداری به دست آمد. نتیجه گیری: یافته ها بر لزوم بازنگری در پروتکل های درمان تجربی عفونت ادراری در کودکان، پایش مداوم مقاومت میکروبی و توجه به عوامل خطر بالینی مانند جنس و یبوست تاکید دارد

کلیدواژه ها:

عفونت ادراری ، مقاومت آنتی بیوتیکی ، کودکان