مدل ساختاری نقش شایستگی اخلاقی در فضیلت سازمانی با میانجیگری فرهنگ دانشگاهی (مورد: کارکنان دانشگاه تهران)

هدف: پژوهش حاضر با هدف نقش شایستگی اخلاقی بر فضیلت سازمانی با میانجیگری فرهنگ دانشگاهی مبتنی بر رویکرد مدلسازی معادلات ساختاری انجام شد. روش پژوهش: روش پژوهش توصیفی  همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه پژوهش شامل کلیه کارکنان دانشگاه تهران (۳۵۹۱ نفر) بود که با استفاده از نمونهگیری طبقهای با اختصاص متناسب ۳۲۰ نفر به صورت طبقهای و با استفاده از فرمول کوکران مورد مطالعه قرار گرفتند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه شایستگی اخلاقی مدیران دانشگاهی، پرسشنامه فضیلت سازمانی، و پرسشنامه فرهنگ دانشگاهی استفاده شد. پایایی پرسشنامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۹۸/۰، ۹۸/۰، ۹۷/۰ به دست آمد. روایی ابزارها با استفاده از روایی سازه (تحلیل عاملی تاییدی) تایید شد. یافته ها: نتایج مدلیابی معادلات ساختاری پژوهش نشان دارد که مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. مدلیابی معادلات ساختاری حاکی از معناداری مثبت تاثیر شایستگی اخلاقی بر فضیلت سازمانی (۱۲/۰ =γ)، معناداری مثبت تاثیر شایستگی اخلاقی بر فرهنگ دانشگاهی (۵۳/۰ =γ)، معناداری مثبت فرهنگ دانشگاهی بر فضیلت سازمانی (۸۱/۰ =γ) است. تاثیر غیر  مستقیم و مثبت شایستگی اخلاقی بر فضیلت سازمانی با میانجیگری فرهنگ دانشگاهی (۴۴/۰) نیز معنادار است. نتیجه : بنابراین، فرهنگ به نوبه خود هویتساز، مولد تربیت، اخلاقمحور، و تفکرپرور است. با کار کردن روی فرهنگ دانشگاهی و ارتقای شاخصهای آن هر چه بیشتر میتوان دانشگاه را به سوی فضیلتگرایی سوق داد.

کلیدواژه ها:

دانشگاه تهران ، شایستگی اخلاقی ، فرهنگ دانشگاهی ، فضیلت سازمانی ، مدلسازی معادلات ساختاری