تقویت سرمایه اجتماعی میان گروهی و اتصال دهنده از طریق فعالیت های ورزشی در جوامع پس از بحران: سناریوهای آینده محور برای عراق تا افق ۲۰۵۰

هدف پژوهش، طراحی سناریوهای آینده محور برای تقویت سرمایه اجتماعی میان گروهی و اتصال دهنده از طریق مدیریت ورزشی در جوامع پس از بحران با مطالعه موردی عراق تا افق ۲۰۵۰ بود. پژوهش از نوع کیفی ترکیبی با رویکرد آینده پژوهانه انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با ۲۸ نفر خبره (با تنوع قومی، جغرافیایی و سازمانی) و دو کارگاه تمرکز گروهی جمع آوری گردید. تحلیل داده ها در دو مرحله صورت گرفت: تحلیل تم بر اساس رویکرد براون و کلارک و سناریوسازی بر پایه مدل شوارتز. دو محور عدم قطعیت کلیدی (سطح انسجام سیاسی-اجتماعی و سطح تنوع و پایداری اقتصادی) شناسایی و چهار سناریو تولید شد. اعتبارسنجی از طریق بررسی عضو، مثلث سازی و کارگاه نهایی انجام گردید. تحلیل تم هشت تم اصلی را استخراج کرد که غالب ترین آن ها ضعف ساختاری سرمایه اجتماعی (تسلط روابط درون گروهی و ضعف شدید میان گروهی و اتصال دهنده) بود. پیشران های مثبت شامل جمعیت جوان، رسانه دیجیتال و ورزش الکترونیک و همکاری های بین المللی بودند. ناپایداری های کلیدی عبارت بودند از فرقه گرایی، نوسانات بودجه ای ناشی از نفت و کمبود زیرساخت های فراگیر. دو محور عدم قطعیت منجر به چهار سناریو شد: باغ های بغداد (مطلوب)، رودخانه های آرام (محتمل با احتمال تقریبی ۵۰ درصد)، کویر تقسیم شده (نامطلوب) و طوفان شن (وحشی). راهبردهای مقاوم شامل آکادمی های محلی و ورزش الکترونیک، راهبردهای انطباق پذیر شامل سهمیه قومی و شفافیت، و راهبردهای هدایت کننده شامل تجاری سازی لیگ و برنامه شمولیت بودند. یافته ها نشان داد که بدون تقویت همزمان سرمایه اجتماعی میان گروهی و اتصال دهنده، مدیریت ورزشی در جوامع پس از بحران مانند عراق در چرخه ناپایداری رانتی و فرقه گرایانه باقی می ماند. با بهره گیری از پیشران های مثبت و اجرای راهبردهای پیشنهادی، امکان گذار به سناریوی مطلوب وجود دارد. این پژوهش پایه ای علمی-کاربردی برای سیاست گذاری ورزشی در راستای انسجام اجتماعی پایدار فراهم آورد و پیشنهاد می کند که ورزش با رویکرد آینده محور در استراتژی های ملی بازسازی ادغام شود.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی میان گروهی ، سرمایه اجتماعی اتصال دهنده ، مدیریت ورزشی ، جوامع پس از بحران ، سناریوسازی