سرمایه اجتماعی پارلمان ها: الگوی تطبیقی برای بازسازی رابطه مجلس و جامعه در ایران

کاهش سرمایه اجتماعی نهادهای نمایندگی، از جمله پارلمان، یکی از چالش های مشترک دموکراسی های نوپا و تثبیت یافته در دهه های اخیر است. در بسیاری از کشورها، سطح اعتماد عمومی به پارلمان به کمتر از پنجاه درصد رسیده و این روند، زمینه ساز تضعیف مشروعیت قانون گذاری و کاهش تبعیت از مصوبات پارلمان شده است. هدف این مقاله، بررسی تطبیقی سرمایه اجتماعی در پارلمان هفت کشور منتخب(بنگلادش، هلند، فنلاند، فرانسه، آمریکا، آلمان و ایتالیا) و استخراج راهکارهایی برای تقویت سرمایه اجتماعی مجلس شورای اسلامی است. یافته های مقاله نشان می دهد که در هر کشور، عوامل خاصی در کاهش سرمایه اجتماعی پارلمان نقش داشته اند؛ از جمله کسری بودجه(بلژیک)، تمرکز بر مسائل محلی(ایرلند)، فساد اداری(ایتالیا)، شفاف سازی رسانه ای(سوئد)، بحران اقتصادی(بریتانیا) و بی تفاوتی مدنی(پرتغال). در عین حال، نظرسنجی های جهانی نشان می دهد که سطح اعتماد به مجلس شورای اسلامی در ایران بالاتر از میانگین جهانی است، اما همچنان نیازمند سیاست گذاری فعال برای ارتقای این سرمایه است. این مقاله، با استفاده از چارچوبی چهارگانه شامل اعتماد، مشارکت، ازخودگذشتگی و تعامل غیررسمی، راهکارهایی برای بهبود سرمایه اجتماعی پارلمان ایران ارائه می دهد. تقویت شفافیت، افزایش ارتباط با افکار عمومی، پررنگ سازی تعهد و کارآمدی نمایندگان و بازآرایی تصویر رسانه ای مجلس، از جمله پیشنهادهای کلیدی مقاله برای ارتقای سرمایه اجتماعی مجلس شورای اسلامی هستند

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، اعتماد عمومی ، پارلمان ، شفافیت