خوانش تطبیقی دو داستان کوتاه «پرلاشز» زویا پیرزاد و «آخر قصه غیر بیضاء» غاده السمان بر اساس تحلیل گفتمان روایی ژرار ژنت

تحلیل گفتمان روایی یکی از راه های موثر و قابل اتکا در بررسی ساختاری داستان است که با تکیه بر توضیح و تفسیر راه های پرداخت روساخت یک متن روایی، راه را برای کشف معنا و مفهوم پنهان نویسنده فراهم می آورد. دو داستان کوتاه «پرلاشز» از پیرزاد و «آخر قصه غیر بیضاء» از غاده السمان، دارای زبان و سبک زنانه هستند و هر دو نویسنده سعی کرده اند با تمرکز بر شخصیت زنان در داستان خود، نوع نگرش زنان به جامعه را نشان دهند. این مقاله سعی دارد تا با بررسی تطبیقی این دو داستان، و ترسیم تکنیک های گفتمان روایی آنها، علاوه بر کشف الگوی ساختاری، به معنا و مفهوم پنهان در متن نیز دست یابد. روش پژوهش، تحلیلی توصیفی بوده و با استناد به منابع کتابخانه ای و مطالعه موردی نمونه های داستانی دو نویسنده، به ترسیم تفاوت ها و شباهت های این دو داستان بدون توجه به بحث تاثیر و تاثر بپردازد. در پایان مشخص شد که هر دو داستان، در کنار تفاوت های محتوایی، از منظر ساختاری بسیار به هم نزدیک هستند و قابلیت بررسی از منظر تحلیل گفتمان روایی را دارند.  بازگشت های زمانی، تکرار، وقفه توصیفی، خلاصه، کانون بیرونی، راوی دانای کل، کانونی سازی دوگانه و عنصر گفت ­و­گو از مهمترین تکنیک­های روایی این دو داستان است. داستان السمان بر آشفتگی ذهنی و روحی شخصیت اصلی استوار است، اما داستان زویا پیرزاد، از حدت و صراحت لهجه السمان خالی است و سعی کرده است تا نوعی همراهی زن با مرد را به تصویر بکشد.

کلیدواژه ها:

تحلیل گفتمان روایی ، ژرار ژنت ، غادهالسمان ، زویا پیرزاد ، ادب معاصر فارسی ، ادب معاصر عربی