تئوری نوتکامل گرایی و چالش های آن با دیدگاه قرآن در مورد خلقت انسان

هدف:نظریه تلفیق نوین فرگشت(Modern Evolutionary Synthesis)  یا نوتکامل گرایی، تقریری بازسازی شده از فرضیه تطور انواع داروین است که در اواسط قرن بیستم توسط برخی دانشمندان غربی ارائه شد.روش:مقاله حاضر با روش توصیفی تحلیلی به بررسی انتقادی این نظریه و چالش های آن با دیدگاه قرآن درباره پیدایش نوع انسان می پردازد.یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد که تقریر جدید از تطور انواع، در مقدمات و نتایج با فرضیه داروین اشتراک دارد و تنها اختلاف آن ها در تفسیر مکانیسم تغییر انواع است. بر اساس این دیدگاه، تغییرات نه به صورت تدریجی بلکه به طور ناگهانی رخ می دهند، هرچند برای شکل گیری یک نوع جدید به زمان طولانی نیاز است. دلیل اصلی طرفداران نوتکامل گرایی، مشاهده جهش های ژنتیکی در برخی حیوانات و شواهد آزمایشگاهی است. از جمله اشکالات تجربی این دیدگاه، ناچیز بودن نرخ بروز جهش های تصادفی و زیان بار بودن بیشتر آن هاست. همچنین از میان سه احتمال معنایی «تصادف» در بیان حامیان این نظریه، دو احتمال با محذور عقلی و فلسفی مواجه اند.نتیجه گیری:  این دیدگاه، حتی در فرض اثبات، در دو ادعای اساسی خود با دیدگاه قرآن تقابل آشکار دارد؛ زیرا بر دو گزاره «نامعین بودن نخستین انسان» و «پیدایش نوع انسان بر اثر انباشت صفات جهش یافته و انتقال آن ها از طریق وراثت» تاکید می کند که از منظر قرآن مردود است. مشکل اساسی این نظریه آن است که هیچ شاهدی بر صحت مدعای آن در موارد چالش با قرآن وجود ندارد؛ در حالی که به دلایل متقن عقلی و نقلی، قرآن کلام خداست و گزاره های آن پشتوانه اعتبار و صدق

کلیدواژه ها:

فرضیه داروین ، نظریه نوتکامل گرایی ، نئوداروینیست ها ، نخستین انسان ، جهش های تصادفی ژنتیکی ، چالش نوتکامل گرایی و قرآن