اثر داوری بر طرفین اختلاف

یکی از مباحث مربوط به داوری یا همان قاضی تحکیم، استقلال یا عدم استقلال داور از طرفین اختلاف است. فقهاء دو دسته شده اند، مشهور فقهاء قائل به استقلال داور شده اند؛ یعنی بعد از این که فصل خصوصمت و قضاوت توسط داور که طرفین دعوا انتخاب کرده و به داوری او راضی شده اند، انجام شد، دیگر نیازی به رضایت و قبول دوباره آن ها به حکم نیست و رای صادر شده برای آن ها لازم الاجراء می باشد و برخی قائل به عدم استقلال شده اند و گفته اند بعد از این که داور تنازع بین طرفین دعوا را رفع کرد، برای این که رای او معتبر و لازم گردد، نیاز به رضایت مجدد طرفین اختلاف است و مادامی که رضایت ندهند، رای صادره از جانب وی معتبر و لازم نخواهد بود. این گروه برای اثبات مدعای خود ادله ای را اقامه کرده اند، اما بررسی ادله نقلی و عقلی نشانگر این مطلب است که نظریه مشهور مطابق واقع است و پس از صدور رای داور که خود طرفین او را انتخاب کرده اند و رضایت به رفع تخاصم توسط وی داده اند، احتیاجی به رضایت دوباره نیست و هر چند قانون آیین دادرسی مدنی در خصوص شمول قاعده اعتبار امر قضاوت شده نسبت به رای داوری ساکت است، اما اگر قائل شویم این قاعده با توجه به ملاحظات اجتماعی خاص وضع شده است، می توان تسری این قاعده نسبت به رای داور را پذیرفت.

کلیدواژه ها:

داور ، قاضی تحکیم ، قاضی منصوب ، اختلاف طرفین