بررسی قابلیت های پویانمایی «بچه زرنگ» براساس نظریه همذات پنداری و مشارکت روایی

پویانمایی های امروزی، به ویژه در حوزه کودک، از ابزارهای سرگرمی صرف فراتر رفته و به رسانه های پیچیده ای برای شکل دهی شناخت، عاطفه و کنش اجتماعی تبدیل شده اند. این پژوهش با هدف تبیین سازوکارهای روایی اثرگذار در پویانمایی ایرانی، به تحلیل سینمایی «بچه زرنگ» (۱۴۰۲) براساس چارچوب نظری همذات پنداری و مشارکت روایی پرداخته است. روش تحقیق، کیفی از نوع تحلیل روایت نظریه محور بوده و داده ها ازطریق مشاهده مکرر و کدگذاری هدایت شده توسط مولفه های نظریه استخراج شدند. یافته های کلیدی نشان می دهد این اثر با به کارگیری هوشمندانه شخصیت قهرمان هم سن و باورپذیر (محسن)، پیرنگ ماجراجویانه همراه با تعلیق پویا، فضاسازی فرهنگی آشنا و گفت وگوهای طنزآمیز، بستر مناسبی برای غرق شدگی روایی مخاطب کودک فراهم می کند. این فرایند منجر به کاهش مقاومت شناختی در برابر پیام های مستقیم اخلاقی شده و درونی سازی غیر تحمیلی ارزش هایی مانند مسئولیت پذیری، دوستی و حفاظت از محیط زیست را ممکن می سازد. در مجموع، این مطالعه موید آن است که کارآمدی پیام در پویانمایی کودک، بیش از هر چیز تابع کیفیت روایت و توانایی آن در ایجاد همذات پنداری عاطفی- شناختی است. یافته ها علاوه بر گسترش ادبیات نظری در حوزه رسانه و کودک، الگویی عینی برای خلق آثار روایی تاثیرگذار در صنعت پویانمایی ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

پویانمایی کودک ، همذات پنداری ، مشارکت روایی ، بچه زرنگ