پیش بینی انگیزش تحصیلی بر اساس خودکارآمدی و عزت نفس در دانشجویان: نقش تعدیل کننده وضعیت تاهل

هدف از پژوهش حاضر پیش بینی انگیزش تحصیلی دانشجویان بر اساس خودکارآمدی و عزت نفس با نقش تعدیل کننده وضعیت تاهل بود. روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه مازندران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. تعداد ۳۲۳ نفر از این دانشجویان با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. گردآوری داده ها با مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر (HAMS)، مقیاس خودکارآمدی (SES) و مقیاس های عزت نفس کوپر اسمیت (CSEI) انجام شد. یافته ها نشان داد که خودکارآمدی و عزت نفس با انگیزش تحصیلی رابطه مثبت و معناداری دارند (P< ۰.۰۱). تحلیل رگرسیون چندگانه در میان دانشجویان مجرد نشان داد که خودکارآمدی (۰.۳۹=β) و عزت نفس (۰.۲۷=β) به طور معناداری انگیزش تحصیلی را پیش بینی می کند. خودکارآمدی (۰.۴۲=β) و عزت نفس (۰.۳۱=β) به طور معناداری انگیزش تحصیلی را در دانشجویان متاهل پیش بینی می­کردند. بین ضرایب همبستگی چندگانه در دانشجویان مجرد و متاهل تفاوت معناداری مشاهده شد (P< ۰.۰۱). به نظر می رسد وضعیت تاهل می تواند روابط میان خودکارآمدی و عزت نفس با انگیزش تحصیلی دانشجویان را تعدیل کند.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی ، عزت نفس