ارزیابی قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت در حمایت از مادران دانشجو: شواهدی از تجربه زیسته در آموزش عالی

قانون «حمایت از خانواده و جوانی جمعیت» به عنوان یکی از سیاست های کلان جمعیتی جمهوری اسلامی ایران، با هدف حمایت و تشویق به فرزندآوری در سال ۱۴۰۰ تصویب شد. بااین حال، میزان تحقق این حمایت ها در زیست روزمره گروه های هدف، به ویژه مادران دانشجو، نیازمند ارزیابی مبتنی بر شواهد تجربی است. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی تفسیری، به ارزیابی اجرای ماده ۲۶ این قانون از منظر تجربه زیسته مادران دانشجو در محیط دانشگاهی می پردازد و تجارب آنان را به مثابه شواهد سیاستی مطالعه می کند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با ۲۲ مادر دانشجو در دانشگاه ها و مقاطع تحصیلی مختلف گردآوری شد. یافته ها نشان می دهد تجربه زیسته مادران دانشجو در قالب شش مقوله اصلی صورت بندی می شود: تعلیق زیست تحصیلی در غیاب حمایت نهادی موثر، ناامنی مالی در نبود پشتیبانی سیاستی پایدار، اضطراب مراقبتی ناشی از نبود زیرساخت های حمایتی دانشگاهی، ناهمگونی شبکه های همیار غیررسمی با نیازهای نهادی، تجربه انگ زنی و حذف نمادین در محیط دانشگاهی و مواجهه فرساینده با بروکراسی مبهم و غیرالزام آور. نتایج پژوهش تاکید می کند که گذار از قانون گذاری صوری به اجرای نهادمند، کرامت محور و عدالت محور، شرط اساسی اثربخشی سیاست های جمعیتی در حمایت از مادران دانشجو و جلوگیری از اتلاف سرمایه انسانی در نظام آموزش عالی است.

کلیدواژه ها:

آموزش عالی ، تجربه زیسته ، رویکرد شواهدمحور ، قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت ، مادران دانشجو