زیست جهان معنای صمیمت زنان تاب آور ایرانی بهبودیافته از کرونا
محل انتشار: فصلنامه روانشناسی سلامت، دوره: 15، شماره: 57
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 28
فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_HPJ-15-57_002
تاریخ نمایه سازی: 1 تیر 1405
چکیده مقاله:
مقدمه: صمیمیت توانایی شناخت خود در حضور دیگران با انگیزه اهمیت دادن به کیفیت درآمیختگی اجتماعی است. با توجه به نقش صمیمیت در سلامت روان، هدف پژوهش، واکاوی تجربه زیسته صمیمیت زنان تاب آور است.روش: روش تحقیق مورد استفاده در این مقاله از نوع کیفی است. داده ها از ۱۲ زن ایرانی با نمونه گیری هدفمند مبتنی برمعیار و مصاحبه نیمه ساختاریافته گردآوری شد. ابتدا زنان با نمره تاب آوری بالاتر از ۸۵ از مقیاس عوامل محافظتی-۲۴ که از کرونا بهبودیافته تا سال ۱۴۰۲ بودند انتخاب و با آن ها مصاحبه شد. متن مصاحبه ها با روش پدیدارشناسی کلایزی در هفت مرحله تحلیل شد.یافته ها: شرکت کنندگان این مطالعه، صمیمیت را در سه مضمون اصلی ارتباط عاطفی عمیق، تعامل فیزیکی و جنسی صمیمانه، تفاهم و هماهنگی در امور روزانه با ۹ زیرمضمون و ۹۵ کد اولیه معنا کردند و از راهبردهای مدیریت تعارضات و حل مساله، حفظ استقلال فردی در رابطه، انعطاف پذیری در مواجهه با تغییرات، حفظ تعادل کار و زندگی، حمایت اجتماعی، تقویت معنویت و ارزش های مشترک، شوخ طبعی و تفریح بهره می گرفتند تا به رضایت زناشویی، اعتماد و همدلی در رابطه، استقلال و توانمندی شخصی، ارتباط جنسی باکیفیت، مدیریت تعارضات، مشارکت در تصمیم گیری ها، امنیت روانی، فضای مثبت برای رشد فرزندان، شادی و رضایت از زندگی برسند. برای بررسی تایید پایایی فرآیند تحلیل از ضریب اعتبار «هولستی» استفاده شد.نتیجه گیری: نتایج حاصل از تجارب زیسته معنای صمیمیت زنان تاب آور ایرانی بهبود یافته از کرونا در سه مضمون اصلی ارتباط عاطفی عمیق، تعامل فیزیکی و جنسی صمیمانه، تفاهم و هماهنگی در امور روزانه نشان دهنده نوع معنای صمیمیت آن ها در سه حیطه عاطفی جنسی و تفاهم و همدلی می باشد. از این یافته ها می توان در راستای توانمند سازی درمانگران و پژوهشگران زوج درمانی بهره گرفت.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
پوراندخت نیرومند
دکترای تخصصی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه علم و فرهنگ، گروه پژوهشی اشتغال و بازارکار موسسه پژوهشی نوآوری اجتماعی مهرپژوهان، تهران، ایران
مهناز علی اکبری
استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
نازنین عابد
استادیار، دانشکده علوم انسانی دانشگاه، علم و فرهنگ تهران، ایران
احمد علیپور
استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :