تحلیل بیان ژنی ژن های مرتبط با بیوفیلم و پاسخ به تنش وانکومایسین در Staphylococcus aureus بالینی

هدف: مسیرهای تنظیمی دخیل در مقاومت آنتی بیوتیکی و تشکیل بیوفیلم در Staphylococcus aureus پیچیده بوده و چندین سیستم ژنتیکی از جمله مسیر پاسخ به تنش vraSR و اپرون icaADBC را در بر می گیرند. درک پاسخ رونویسی این ژن ها در مواجهه با وانکومایسین می تواند بینشی درباره مکانیسم های مرتبط با پایداری عفونت و شکست درمان ارائه دهد. این مطالعه واکنش ایزوله های بالینی Staphylococcus aureus به وانکومایسین را بررسی کرد. همچنین حساسیت آنتی بیوتیکی و فعالیت ژن های مرتبط با تشکیل بیوفیلم (icaA، icaB، icaC و icaD) و مقاومت (vra) مورد ارزیابی قرار گرفت.مواد و روش ها: ایزوله های بالینی Staphylococcus aureus از نمونه های سوختگی و زخم جمع آوری و با روش های استاندارد میکروبیولوژی تایید شدند. حساسیت به وانکومایسین ابتدا با روش انتشار در چاهک آگار ارزیابی شد. RNA تام از کشت های S. aureus استخراج گردید. سپس واکنش qRT-PCR با استفاده از رنگ SYBR Green برای تحلیل بیان ژنی و بررسی تغییرات باکتری پس از مواجهه با آنتی بیوتیک انجام شد.نتایج: آزمون ها نشان دادند که ایزوله ها پاسخ های متفاوتی به دارو داشتند. برخی نمونه ها دارای هاله مهاری بسیار کوچک یا فاقد هاله بودند. این یافته ها ممکن است نشان دهنده کاهش حساسیت به وانکومایسین باشند، هرچند تایید آن با آزمون های مبتنی بر MIC ضروری است. نتایج qRT-PCR نشان داد که اپرون icaADBC پس از درمان فعال تر شده است و این تغییر به ویژه در ایزوله شماره ۲ واضح تر بود. داده ها نشان می دهند که مواجهه با آنتی بیوتیک ممکن است به باکتری ها در تشکیل بیوفیلم قوی تر کمک کند. این پاسخ احتمالا موجب بقای بیشتر باکتری و شکست درمان می شود. ژن vra نیز در چندین ایزوله فعالیت بالایی نشان داد که نقش آن را در مدیریت تنش دیواره سلولی تایید می کند. علاوه بر این، ژن hpr نیز افزایش بیان داشت که نشان می دهد ممکن است در این شرایط پایداری کافی برای استفاده به عنوان کنترل داخلی نداشته باشد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه ارتباط آشکاری میان مقاومت دارویی و رشد بیوفیلم در S. aureus نشان داد. اتکای صرف به وانکومایسین برای درمان MRSA دارای محدودیت های قابل توجهی است. راهبردهای درمانی جایگزین که تشکیل بیوفیلم و مسیرهای پاسخ به تنش دیواره سلولی را هدف قرار دهند، می توانند نتایج درمانی را در عفونت های پایدار MRSA بهبود بخشند. این راهبردها ممکن است ژن های کنترل کننده تولید بیوفیلم یا سیستم vraSR را هدف قرار دهند.

کلیدواژه ها:

استافیلوکوکوس اورئوس ، بیوفیلم ، مقاومت به وانکومایسین