هدف: تغییرات اقلیمی تهدیدی جدی برای کشاورزی جهانی به شمار می رود، به ویژه در مناطقی که بهره وری محصولات کشاورزی به عوامل محیطی مانند بارندگی و دما وابستگی زیادی دارد. با وجود اینکه خطرات ناشی از تغییرات اقلیمی به خوبی شناخته شده اند، پژوهش های تجربی محدودی اثرات آن را در جوامع روستایی و مناطق کشاورزی بررسی کرده اند. این مطالعه به بررسی تاثیر تغییرات اقلیمی بر
امنیت غذایی خانوارها، شناسایی تنش های اقلیمی عمده و بررسی عوامل اجتماعی اقتصادی موثر بر واکنش های سازگارانه کشاورزان می پردازد.مواد و روش ها: داده های اقلیمی مربوط به سه دهه (۱۹۸۰ تا ۲۰۲۴) برای ارزیابی دما و بارندگی تحلیل شدند. تعداد ۱۹۰ کشاورز خرده مالک از طریق نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و داده ها با استفاده از مصاحبه های ساختاریافته و بحث های گروهی متمرکز گردآوری شد تا بینش های کمی و کیفی فراهم گردد. برای ارزیابی رابطه بین ویژگی های خانوار و وضعیت امنیت غذایی، از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون لجستیک دوجمله ای استفاده شد. نتایج: یافته ها نشان داد که الگوهای نامنظم بارندگی، افزایش دما، تشدید فرسایش خاک و افزایش شیوع آفات و بیماری ها، بهره وری کشاورزی را در منطقه مورد مطالعه تحت تاثیر منفی قرار داده اند. بر اساس آستانه های مصرف کالری، ۵/۶۱% از خانوارهای مورد بررسی در گروه ناامن غذایی قرار گرفتند. تحلیل آماری نشان داد که سن، اندازه خانواده، مساحت زمین زیر کشت و میزان بارندگی از پیش بینی کننده های مهم
امنیت غذایی خانوار بودند (p < ۰.۰۴). همچنین، ۹/۶۸% از کشاورزان اجرای راهبردهای سازگاری مانند تنوع بخشی به محصولات، استفاده از ارقام بهبود یافته، پرورش دام و مشارکت در فعالیت های درآمدزای جایگزین را گزارش کردند. این واکنش های سازگارانه بیانگر افزایش آگاهی و تاب آوری در سطح جامعه است.نتیجه گیری: این مطالعه بر اهمیت بهبود دسترسی به اطلاعات اقلیمی، تقویت مشارکت زنان در فعالیت های کشاورزی و ارتقای حمایت های نهادی برای راهبردهای سازگاری تاکید می کند. ترویج کشاورزی هوشمند اقلیمی و مدیریت پایدار زمین می تواند نقش کلیدی در مقابله با چالش های
امنیت غذایی ناشی از تغییرات اقلیمی ایفا کند. هدف این پژوهش ارزیابی تاثیر تغییرات اقلیمی بر
امنیت غذایی خانوارها در جوامع کشاورزی و شناسایی عوامل اجتماعی اقتصادی و سازگاری موثر بر انعطاف پذیری
کشاورزان خرده مالک بود.
