تعیین سطوح برخی شاخص های ایمنی شناختی و فیزیولوژیک در موش های صحرایی مبتلا به نفروتوکسیسیته القاشده با استامینوفن و تیمار شده با لوتئولین

هدف: این مطالعه با هدف بررسی نقش محافظتی لوتئولین در کاهش نفروتوکسیسیته (سمیت کلیوی) ناشی از استامینوفن از طریق ارزیابی برخی شاخص های ایمنی شناختی و بیوشیمیایی در موش های صحرایی آلبینو انجام شد. مواد و روش ها: در این پژوهش از ۳۲ سر موش صحرایی نر بالغ آزمایشگاهی (سه ماهه با وزن ۱۴۵ تا ۱۶۵ گرم) استفاده شد. آزمایش در حیوان خانه گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه القادسیه انجام گرفت. حیوانات به طور تصادفی به چهار گروه، هر گروه شامل ۸ موش، تقسیم شدند. گروه شاهد در طول دوره آزمایش (۳۰ روز) فقط آب معمولی دریافت کرد. در گروه تیمار اول (T۱)، حیوانات استامینوفن را با دوز ۴۷۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن دریافت کردند. در گروه تیمار دوم (T۲)، لوتئولین با دوز ۱۰۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن تجویز شد. در گروه تیمار سوم (T۳)، حیوانات به طور همزمان استامینوفن با دوز ۴۷۰ میلی گرم بر کیلوگرم و لوتئولین با دوز ۱۰۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن دریافت کردند. استامینوفن و لوتئولین روزانه یک بار به مدت ۳۰ روز متوالی تجویز شدند. نتایج: نتایج مطالعه نشان داد که در گروه T۱ افزایش معنی داری (P<۰.۰۵) در شاخص های عملکرد کلیه شامل اوره، کراتینین و اسیداوریک، همچنین در سطح مالون دی آلدئید (MDA) و شاخص های التهابی شامل TNF-α و IL-۶ در مقایسه با گروه شاهد مشاهده شد. این تغییرات با کاهش معنی دار (P<۰.۰۵) در افزایش وزن بدن و شاخص های آنتی اکسیدانی شامل گلوتاتیون احیاشده (GSH)  و آنزیم کاتالاز (CAT) همراه بود. در مقابل، در گروه T۲ تفاوت معنی داری نسبت به گروه شاهد مشاهده نشد. در گروه T۳  بهبود قابل توجهی مشاهده شد که شامل کاهش معنی دار (P<۰.۰۵) شاخص های عملکرد کلیه، سطح MDA و نشانگرهای التهابی (TNF-α و IL-۶) بود. این بهبودها همراه با افزایش معنی دار (P<۰.۰۵) در افزایش وزن بدن و شاخص های آنتی اکسیدانی (GSH و CAT) نسبت به گروه T۱ بود. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تجویز استامینوفن موجب بروز نفروتوکسیسیته قابل توجهی می شود که با اختلال در عملکرد کلیه، افزایش استرس اکسیداتیو و افزایش شاخص های التهابی همراه است. درمان با لوتئولین توانست این تغییرات را به طور معنی داری بهبود بخشد. این اثرات احتمالا ناشی از خواص آنتی اکسیدانی و ضدالتهابی لوتئولین بوده که منجر به بهبود شاخص های عملکرد کلیه و بازسازی سیستم دفاع آنتی اکسیدانی شده است. بنابراین می توان نتیجه گرفت که لوتئولین می تواند به عنوان یک عامل محافظتی امیدوارکننده در برابر آسیب کلیوی ناشی از استامینوفن مطرح باشد.

کلیدواژه ها:

آنتی اکسیدان ها ، استامینوفن ، استرس اکسیداتیو ، ترکیب لوتئولین ، نفروتوکسیسیته