فمنیسم به عنوان ابزار کشورداری؛ تحلیل رویکرد جدید غرب در قبال ایران از دریچه سیاست خارجی فمنیستی

در سال های اخیر به مجموعه ابزار سیاست خارجی، مفهوم جدیدی با عنوان «سیاست خارجی فمنیستی» افزوده شده است که در رایج ترین برداشت بر ترویج برابری جنسیتی، ارتقای سطح کارآمدی و نمایندگی زنان و گروه های حاشیه ای در فرایندهای سیاست خارجی تاکید دارد. هدف اساسی این مقاله، تبیین مفهوم «سیاست خارجی فمنیستی» و بررسی نقش آن در سیاست خارجی کشورهای غربی به ویژه در رابطه با ایران است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که سیاست خارجی فمنیستی با بازتعریف جایگاه زنان و گروه های حاشیه ای در فرایندهای تصمیم گیری سیاست خارجی، اهدافی چون ایجاد تغییرات عمیق در سیاست داخلی و خارجی کشورها با اصلاح عدم تعادل تاریخی ساختارهای قدرت و توجه به امنیت انسانی را دنبال می کند. در ایران نیز به ویژه بعد از ناآرامی های ۱۴۰۱، غرب با محور قرار دادن جامعه مدنی، زنان و گروه های حاشیه ای، با شناسایی و تحلیل برساخته ها و دوگانه انگاری های جنسیتی، رویکرد فمنیستی را به مثابه راهبردی نوین و جامع برای ایجاد تغییرات در سیاست داخلی و خارجی می نگرد. روش این مقاله کیفی و بر اساس تحلیل محتوا صورت گرفته است. نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که برخلاف اصول اعلامی سیاست خارجی فمینیستی، در عمل این سیاست به ابزاری برای فشار سیاسی یا فرهنگی علیه کشورهای مخالف غرب تبدیل شده است.

کلیدواژه ها:

ایران ، غرب ، سیاست خارجی فمنیستی ، برساخته های جنسیتی ، انقلاب فمنیستی