: بازاندیشی در سبک های فرزندپروری در عصر تلفن همراه: مطالعه ای فرهنگی در خانواده های ایرانی

تلفن همراه به عنوان یک وسیله ارتباطی نوین، به دلیل دسترسی و قابلیت حمل بسیار آسان در مقایسه با دیگر دستگاه های دیجیتال (همچون لپ تاپ و تبلت) و نیز ارائه خدمات متنوع و بی نظیر و البته ضروری و اجتناب ناپذیر، جایگاه ویژه ای در زندگی روزمره خانواده ها پیداکرده و به تبع آن، بر سبک های فرزندپروری به عنوان جزئی از ارتباط میان فردی خانواده ها تاثیر گذاشته است. مقاله حاضر، حاصل پژوهشی باهدف بررسی کیفیت ارتباط میان فردی والدین و فرزندان زیر ۱۰ سال در دوران تلفن همراه است که با استفاده از روش گروه کانونی (۱۰ نفر پدر یا مادر) و مصاحبه (۵ نفر از والدین شامل هر دو پدر و مادر) اعم از شهری و روستایی، تلاش کرده موضوع ارتباط میان فردی والدین را از منظر سبک های فرزندپروری در عصر تلفن همراه (دیدگاه یلدا تهرانیان) بررسی کند. نتایج کلی پژوهش، حاکی از این بود که از میان سبک های فرزندپروری دیجیتال، در سبک «هواپیمای بدون سرنشین»، والدین به شدت درگیر مصرف تلفن همراه هستند و فرزند خود را نیز ازنظر مصرف تلفن همراه به حال خود رها کرده اند و او با انواع مصرف تلفن همراه در ساعات مختلف سرگرم است. در سبک «هلی کوپتری» نیز نظارت ها بر فرزند هنگام مصرف تلفن همراه بالاست و او در نوع مصرف، استقلال ندارد. در سبک «مادر رسانه و پدر دیجیتال» نیز والدین در خانه به مصرف تلفن همراه مشغول اند و فرزند را به سمت استفاده کاربردی و مفید تلفن همراه هدایت کرده اند. در این میان، کاهش ارتباط میان فردی والدین و فرزند در سبک های هواپیمای بدون سرنشین و هلی کوپتری بیشتر مشهود است.

کلیدواژه ها:

ارتباط میان فردی ، تلفن همراه ، سبک های فرزندپروری تهرانیان ، گروه کانونی ، مصاحبه