مرجعیت قرآن در تنظیم روابط اجتماعی

با ظهور اسلام و نزول آیات قرآنی، موضوع توحید، محور اصلی تعالیم نبوی قرار گرفت؛ به گونه ای که اندیشه قبیله ای که پیش از ظهور اسلام حاکم بود، به تدریج جای خود را به روابط اجتماعی مبتنی بر ایمان به خداوند داد. این نوشتار با هدف بازنمایی روابط موثر اجتماعی مبتنی بر «توحید»، در دو سطح عوامل ایجابی و سلبی و با روش تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. از مهم ترین اقدامات ایجابی می توان به گسترش روابط برادری با مومنان، مراقبت بر کنش های منافقان، آمادگی درمقابل تهدیدات دشمنان و تنظیم روابط با اهل کتاب یاد کرد. درمقابل، قرآن مومنان را از برخی اقدامات سلبی همچون انفعال در روابط با دشمنان، تاثیرپذیری از محیط های استکباری و طاغوتی و برقراری روابط گرم و عمیق با کافران پرهیز داده است. تنظیم موثر روابط اجتماعی در پرتو آموزه های قرآن نه تنها منجر به تقویت همبستگی و هویت اجتماعی مومنان می شود؛ بلکه بر ایجاد زمینه های حرکت به سوی جامعه ای توحیدی تاثیرگذار خواهد بود.

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، جامعه توحیدی ، روابط اجتماعی ، مرجعیت قرآن ، توحید اجتماعی