رویکرد جرمشناسی فرهنگی بر کارکرد رسانه ها در بازنمایی تعصبات ناموسی در ایران

هدف از این پژوهش، بررسی کارکرد رسانه ها در بازنمایی تعصبات ناموسی و میزان تاثیر آن بر نرخ جرایمی است که از فرهنگ مردسالاری سرچشمه می گیرند. پژوهش حاضر با روش تحقیق کیفی با شیوه کتابخانه ای با استفاده از اسناد چاپی و بانک های اطلاعاتی اینترنتی، صورت گرفته است. برداشت سنتی از جایگاه زن در ایران، منتهی به رفتارهایی متناسب با آن ازجمله میل به قدرت نمایی بر زنان از جانب مردان شده است که به عنوان تعصب ناموسی توجیه می شود. ازآنجایی که تداوم آسیب های ناشی از این تعصبات با چالش های سنتی و فرهنگی اجتماع در ارتباط است، آنچه منجر به توقف چرخه انتقال این باورها و قابل سرزنش دانستن این گونه آیین هاست استمداد از قدرت تاثیرگذاری رسانه ها به عنوان ابزار نوین فرهنگ سازی است. دراین راستا، کشف ارتباط بین جرم و رسانه و طرح پیشنهادات راهبردی، خاستگاه جرم شناسی فرهنگی است. سهولت دسترسی به وسایل ارتباط جمعی در سراسر کشور این امکان را به رسانه می دهد که با ایجاد هنجارهای مدنی نوین، در اصلاح فرهنگ غلطی که تعصبات نسنجیده را به بهانه ناموس پرستی ارزش می دانند تاثیرگذار باشد. نظریه پردازان جرم شناسی فرهنگی با اشاره به نقش رسانه در تغییر یا تثبیت فرهنگ مردسالاری به اثبات رسانده اند که بازنمایی جهت دار خشونت های ناموسی توسط رسانه های جمعی تحت تاثیر سیاست های عوام گرا، جدای از تاثیری که در فرایند شکل گیری انگیزه های مجرمانه نزد افراد جامعه دارد، برخی از انحرافاتی را که جرم نیستند، مستحق مجازات و مردان را مجریان آن معرفی می کند و این شیوه اطلاع رسانی، منجر به عادی سازی جرایم و خشونت هایی می شود که با انگیزه ناموسی صورت می پذیرد.

کلیدواژه ها:

بازنمایی رسانه ای ، تعصب ناموسی ، جرم شناسی فرهنگی ، فرهنگ مردسالاری.