طراحی چارچوب مفهومی برنامه درسی ابتدایی برای مواجهه با فناوری های نوظهور؛ با تکیه بر دیدگاه دانشجویان دانشگاه فرهنگیان

پیشینه و اهداف: تحول فناورانه در آموزش وپرورش، به ویژه با ورود هوش مصنوعی و ابزارهای نوظهور، ضرورت بازاندیشی در برنامه درسی را برجسته کرده است. با وجود رشد پژوهش ها در این حوزه، خلا معناداری در شناخت دیدگاه معلمان آینده نسبت به فناوری در دوره ابتدایی احساس می شود. هدف این پژوهش، طراحی چارچوب مفهومی برنامه درسی ابتدایی برای مواجهه با فناوری های نوظهور با تکیه بر تحلیل دیدگاه دانشجومعلمان است. روش ها : این پژوهش کیفی از نوع تحلیل مضمون با مشارکت ۱۲ دانشجوی دانشگاه فرهنگیان انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته جمع آوری و با روش کدگذاری سه مرحله ای تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان می دهد که چهار مضمون اصلی آشنایی محدود با فناوری، چالش های ذهنی، انگیزه برای یادگیری، و پیشنهاد اصلاح برنامه درسی  چارچوب مفهومی برنامه درسی ابتدایی برای مواجهه با فناوری های نوظهور را تشکیل می دهد. تحلیل ها به طراحی چارچوبی مفهومی منجر شد که ابعاد آمادگی فردی، محتوای فناورانه، روش های یاددهی-یادگیری، حمایت ساختاری و شایستگی تاملی را پوشش می دهد. نتیجه گیری: نتایج نشان داد رویکردهای جاری تربیت معلم با نیازهای فناورانه فاصله دارد. بازنگری برنامه های درسی، تجربه عملی فناوری، و پیوند دانشگاه با نهادهای فناور توصیه می شود. پژوهش با محدودیت در تعداد نمونه و زمان اجرا همراه بود.

کلیدواژه ها:

برنامه درسی ابتدایی ، فناوری های نوظهور ، هوش مصنوعی ، تربیت معلم ، دانشجومعلم