نقش مهارت های حل مسئله و الگوهای ارتباطی خانواده در پیش بینی خودناتوان سازی تحصیلی دانش آموزان

پیشینه و اهداف: دوران مدرسه، مقطعی حساس و سرنوشت ساز در زندگی است که اهمیت آن در سنین نوجوانی دوچندان می شود. کنار آمدن با تغییرات دوره نوجوانی همواره برای والدین، مدرسه و خود دانش آموزان با دشواری هایی همراه است و می تواند مشکلاتی را به دنبال داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، تعیین نقش مهارت­های حل مسئله و الگوهای ارتباطی خانواده در پیش­بینی خودناتوان­سازی تحصیلی دانش­آموزان بود. روش ها : روش پژوهش حاضر از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش­آموزان پسر دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. تعداد ۳۸۴ نفر از طریق نمونه گیری خوشه­ای چندمرحله­ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه های خودناتوان­سازی تحصیلی Jones & Rodewalt (۱۹۸۲)، حل مسئله Heppner (۱۹۸۲) و الگوهای ارتباطی خانواده Fitzpatrick & Ritchie (۱۹۹۴) بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و آزمون رگرسیون چندگانه استفاده شد. یافته ها: نتایج آزمون فرضیه ها نشان داد که مهارت­های حل مسئله شامل ابعاد اعتماد به حل مسئله، گرایش- اجتناب و کنترل شخصی، خودناتوان­سازی تحصیلی را به­صورت منفی پیش­بینی می­کنند (۰۰۱/۰P<). در میان مولفه­های الگوهای ارتباطی خانواده، بعد همنوایی پیش­بینی­کننده مثبت خودناتوان­سازی تحصیلی بود(۰۰۱/۰P<)، در حالی که بعد گفت­وشنود فاقد قدرت پیش­بینی­کنندگی معنادار برای این متغیر بود(۰۵/۰p>). نتیجه گیری: بنابراین می­توان نتیجه­ گرفت مهارت­های حل مسئله و الگوهای ارتباطی سازنده خانواده می­تواند به کاهش خودناتوان­سازی تحصیلی دانش­آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

مهارت ها ، حل مسئله ، الگوهای ارتباطی خانواده ، خودناتوان سازی تحصیلی ، دانش آموزان