مدیریت بحران های اجتماعی ناشی از ریسک های زیست محیطی خطوط انتقال گاز: ارائه مدلی برای ارتقای تاب آوری اجتماعی

خطوط انتقال گاز به عنوان زیرساخت های حیاتی، ریسک های زیست محیطی بالایی دارند که می توانند منجر به بحران های اجتماعی مانند آلودگی منابع آب، آسیب به جوامع محلی و کاهش تاب آوری اجتماعی شوند. این مطالعه با هدف ارائه مدلی نوین برای مدیریت بحران های اجتماعی ناشی از ریسک های زیست محیطی خطوط انتقال گاز، بر اساس تلفیق روش های ارزیابی ریسک و مدیریت بحران انجام شده است. روش تحقیق مبتنی بر مرور نظام مند منابع، تحلیل انتقادی مدل های موجود و کاربرد عملی در مطالعه موردی یک خط لوله گاز است. مدل پیشنهادی چرخه ای سه مرحله ای (شناسایی خطرات، ارزیابی و کمی سازی ریسک، و اقدامات کنترلی برای ارتقای تاب آوری) است که جوامع محلی را در فرآیند تصمیم گیری درگیر می کند. نتایج نشان داد که در طول مسیر خط لوله، سطوح ریسک متوسط (۶۹.۸ درصد)، زیاد (۱۸.۹ درصد) و خیلی زیاد (۱۱.۳ درصد) وجود دارد، با تمرکز بر ریسک های ناشی از نشت و ترکیدگی که می توانند بحران های اجتماعی مانند آتش سوزی، آلودگی و تعارضات محلی ایجاد کنند. مطالعه موردی حاکی از آن است که اجرای این مدل می تواند کیفیت داده ها را بهبود بخشد، اعتماد اجتماعی را افزایش دهد و تاب آوری جوامع در برابر بحران های زیست محیطی را ارتقا دهد. بنابراین، این مدل می تواند چارچوبی مرجع برای سیاست گذاران در مدیریت بحران های اجتماعی مرتبط با زیرساخت های انرژی باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران های اجتماعی ، ریسک زیست محیطی ، تاب آوری اجتماعی ، خطوط انتقال گاز