اثربخشی درمان هیجان مدار بر نشخوار فکری و احساس حقارت دختران نوجوان با سابقه رفتارهای خودآسیب رسان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان هیجان مدار بر نشخوار فکری و احساس حقارت دختران نوجوان با سابقه رفتارهای خودآسیب رسان انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را نوجوانان دختر دارای رفتارهای خودآسیب رسان مراجعه کننده به مراکز مشاوره آموزش و پرورش شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل دادند. در این پژوهش تعداد ۳۶ نوجوان دختر خودآسیب رسان با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و با شیوه تصادفی در گروه های آزمایش و گواه جایدهی شدند (۱۹ نوجوان در گروه آزمایش و ۱۷ نوجوان در گروه گواه). نوجوانان حاضر در گروه آزمایش درمان هیجان مدار را طی ده هفته در ده جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت نمودند. در این پژوهش از پرسشنامه رفتارهای خودآسیب رسان (SHBQ)، نشخوار فکری (RQ) و احساس حقارت (IFQ) استفاده شد. داده های با تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرم افزار آماری SPSS۲۳ تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که درمان هیجان مدار بر نشخوار فکری (۰۰۰۱/۰>P) و احساس حقارت (۰۰۰۱/۰>P) نوجوانان دختر با رفتارهای خودآسیب رسان تاثیر معنادار دارد. بر اساس یافته های پژوهش درمان هیجان مدار با استفاده از مفهوم سازی آگاهی هیجانی و معرفی روش های دستیابی به آن، ایجاد تغییر هیجانی و ایجاد هیجان خودتسکینی مقابله ای قادر است به عنوان یک روش کارآمد جهت کاهش نشخوار فکری و احساس حقارت دختران نوجوان با سابقه رفتارهای خودآسیب رسان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

احساس حقارت ، دختران نوجوان ، رفتارهای خودآسیب رسان ، درمان هیجان مدار ، نشخوار فکری