مولفه های تصویرپردازی غزل شاعران مهاجر سبک هندی (بر اساس غزلیات طالب آملی)

طالب آملی (۹۹۴- احتمالا ۱۰۳۴-۱۰۳۶ ه. ق)  یکی از بزرگ ترین و پرکارترین شاعران سبک هندی است که بیش از هزار و ششصد غزل سروده است. مکان اولیه و ثانویه ای که طالب در آن زیسته؛ یعنی آمل و شبه قاره هند، تاثیر قابل توجهی بر تخیل این شاعر داشته، به حدی که شیوه ی خیال پردازی اولیه ی شعری او را متحول کرده و شیوه ای متفاوت در مضمون پردازی و سبک شاعری وی پدید آورده که حوزه ی چهارگانه ی نشانه، سبک، زبان و مضامین شعری او را دگرگون نموده است. در این پژوهش، به روش توصیفی تحلیلی غزلیات طالب آملی از منظرهای چهارگانه ی تصویرپردازی (شامل نشانه، سبک، زبان و مضمون)، در حوزه ی شیوه ی خیال پردازی ثانویه ی او، به روش توصیفی- تحلیلی بررسی شده است. حاصل کار نشان می دهد که غزل عاشقانه ی طالب آملی در غربت، دارای ویژگی تغییر کانون توجه از معشوق به عاشق در غزل، واقع گرایی در پرداخت تصاویر به جای تقدس گرایی در وصف، ژرفانمایی در انسان گرایی (تشخیص)، کاربرد نشانگان تاریکی و غم به جای شادمانی و روشنی، در نتیجه ی محوریت یافتن انزوا و گوشه گیری است.

کلیدواژه ها:

طالب آملی ، سبک هندی ، ادبیات مهاجرت ، تصویرپردازی