اثربخشی درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی بر مهارت های ارتباطی و سبک های فرزندپروری آزادگان

شیوه­ ی فرزندپروری یکی از سازه­های جهانی است که بیانگر روابط عاطفی و نحوه­ی ارتباط کلی والدین با فرزندان است و عامل مهمی برای رشد و یادگیری کودکان به شمار می­آید. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی بر مهارت­های ارتباطی و سبک­های فرزند پروری انجام شده­است. این پژوهش نیمه تجربی، با طرح پیش آزمون– پس آزمون و پیگیری (دو ماهه) با گروه گواه ، ۳۰ نفر از آزادگان شهرسنندج در سال ۱۳۹۸ صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) تقسیم و جایگزین شدند .گروه آزمایش در هشت جلسه ۸۰ دقیقهای تحت درمان قرار گرفتند در حالیکه گروه گواه هیچ مداخلهای دریافت نکرد. ابزارپژوهش، پرسشنامه­ی سبک­های فرزندپروری بامریند و پرسشنامه­ی مهارت­های ارتباطی بود تجزیه وتحلیل داده ها به کمک نرم افزار SPSS۱۸و با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس انجام شد. در مرحله پس آزمون و  پیگیری، میانگین گروه آزمایش با گروه گواه  تفاوت معنی دار بود p<۰/۰۱.  نشان دادکه درمان مبتنی برکیفیت زندگی باعث ارتقای سبک  فرزندپروری اقتدار منطقی وسبک آزاد گذاری شده  است ودر مرحله  پیگیری نیز ثبات نتایج را نشان دادند و تفاوت معنی­داری بین سبک­های  فرزندپروری در دو گروه آزمایش و گروه گواه پس از مداخله وجود دارد. ولی در مقیاس های مهارت­های ارتباطی آزادگان تاثیری نداشته است.و بین دو گروه آزمایش و گروه گواه در پس­آزمون و پیگیری تفاوت  معنی­ داری وجود نداشت. می توان برای افزایش مهارت های سبک های فرزند پروری آزادگان از درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

آزادگان ، اقدامات روان شناختی ، کیفیت زندگی ، سبک های فرزندپروری ، مهارت های ارتباطی