بررسی ترکیب گونه ای و نرخ صید تله های صیادی گرگور در آب های شمال دریای عمان (مطالعه موردی: صیدگاه بریس، استان سیستان و بلوچستان)

پژوهش حاضر با هدف شناسایی تغییرات مکانی ترکیب گونه ای ماهیان صید شده و تعیین شاخص صید به ازای واحد تلاش صیادی (CPUE) آن ها توسط گرگورهای صیادی مورد استفاده در منطقه بریس (استان سیستان و بلوچستان) در طول ماه های مهر تا اسفند ۱۴۰۰ انجام شد. در فرایند صید مجموعا ۳۰ عدد گرگور در دو طبقه عمقی با متوسط عمق (± انحراف معیار) (۰۴/۲±) ۲۸ متر (۱۲ عدد) و (۴۸/۱±) ۵۲ متر (۱۸ عدد) به صورت هفتگی مورد پایش قرار گرفت و در هربار دریاروی وزن صید و ترکیب گونه های صید شده ثبت شد. میانگین CPUE (± خطای معیار) بر حسب وزن ماهیان صید شده در گرگورهای مستقر در عمق های ۳۰ و ۵۰ متری به ترتیب ۵۷/۶۵۸ ± ۲۹۸۲ و ۲۴/۵۰۱ ± ۳۲۵۷ گرم بر گرگور در هفته به دست آمد که اختلاف معنی داری با یکدیگر نداشتند (۰۵/۰P). در ترکیب صید گرگورهای مستقر در عمق ۲۸ متری ۵ گونه ماهی وجود داشت که گونه های سرخو معمولی (Lutjanus johnii) و پروانه ماهی سه نواری به ترتیب (Heniochus acuminatus) بیشترین و کمترین فراوانی وزنی و گونه های شانک سرباز (Argyrops filamentosus) و گیش زرد (Caranx heberi) هم به ترتیب بیشترین و کمترین فراوانی عددی را داشتند. نتایج آزمون های مقیاس بندی چندبعدی ناپارامتریک (nMDS) و آنالیز شباهت (ANOSIM) نشان دهنده عدم تشابه ضعیف (۳۷/۰=R) ترکیب صید دو طبقه عمقی مورد نظر بود.

کلیدواژه ها:

صید سنتی ، صید انتظاری ، CPUE ، دریای عمان