بررسی امکان بهره برداری از ماهی قزل آلای پرورش یافته با آب ژرف از منظر فلزات سنگین (مطالعه موردی – استان سیستان و بلوچستان)

جهت حصول اطمینان از سلامت این ماهیان، سنجش غلظت فلزات سنگین از قبیل کادمیم (Cd)، کروم (Cr)، آرسنیک (As)، نیکل (Ni)، سرب (Pb) و جیوه (Hg) در بافت خوراکی ماهی قزل آلا، اندازه گیری شد. نمونه برداری از استخر آزمایشی پرورش ماهی قزل آلا واقع در نزدیکی چاه ژرف شماره ۳ طی دو مرحله ابتدا و پایان دوره پرورش از بچه ماهی، ماهی رشدیافته، خوراک ماهی و آب انجام شد. غلظت عناصر مورد مطالعه در نمونه های مورد بررسی با استفاده از دستگاه ICP- سنجش شد. نتیجه مقایسه غلظت برخی فلزات سمی آب حاکی از پایین بودن غلظت عناصر نسبت به مقدار استاندارد بود. غلظت فلزات در خوراک نسبت به بافت ماهیان بالاتر بود. درحالی که بین غلظت فلزات در بافت عضله بچه ماهی و ماهی رشد یافته تفاوت معنی داری به دست نیامد. میانگین غلظت آرسنیک و کروم در دو گروه ماهیان بالغ با غلظت ۰۵/۴ و ۱۰/۵، ۲۲/۰ و ۲۵/۰ میکروگرم در گرم وزن خشک تفاوت معنی داری نداشت. غلظت عناصر نیکل با مقدار ۰۸۵/۰ و ۰۷/۰ و سرب نیز با مقدار ۱۶۶/۰ و ۳/۰ میکروگرم در گرم وزن خشک در بافت ماهیان سنجش شد که تفاوت معنی داری بین بافت عضله دو گروه ماهی نداشت. نتایج نشان داد که بافت خوراکی ماهیان از نظر فلزات سنگین سالم بوده و سلامت آن برای مصرف کننده تایید می شود. همچنین مقایسه غلظت فلزات در بافت خوراکی گروه های وزنی مختلف ماهیان نیز تفاوت معنی داری را نشان نداد. درنتیجه، ادامه دوره پرورش جهت وزن گیری بیشتر ماهی، تاثیری بر افزایش غلظت فلزات سنگین در عضله ماهی قزل آلا ندارد.

کلیدواژه ها:

آب چاه ژرف ، آبزی پروری ، ماهی قزل آلا ، سیستان و بلوچستان