تحلیل حب ذات در عافیت طلبی نفس و متعلق حقیقی آن تحت ولایت الهی

لذت گرایی و گریز از درد و رنج، از جلوه های بسیار مهم حب ذات، و تاثیرگذار بر رشد و کمال انسان است و حکیمانه بودن خلقت، وجود متعلق حقیقی برای آن را در همه ابعاد حیات انسان بدیهی می کند. بااین حال، از یک سو، محنت ها و رنج ها که همگی در زندگی با آن مواجه اند و نیز ظهور برخی آیات و روایات که بر واقعیت این ابتلا صحه می گذارند، و از سوی دیگر، آسیب هایی که از انحراف در این گرایش پدید می آیند، ضرورت دستیابی به پاسخی راستین برای این کشش ذاتی را آشکار می کند. در این پژوهش با رویکردی اسنادی  تحلیلی، به بررسی و تبیین مصداق حقیقی لذت گرایی انسان با تکیه بر منابع دینی پرداخته شده است. در این مسیر، «عافیت» به منزله سلامتی از هرگونه ناگواری در همه ابعاد حیات انسانی، به مثابه غایت این گرایش فطری انسان معرفی شده است. همچنین روشن می شود که دستیابی به عافیت حقیقی، جز با شناسایی کمال حقیقی و نهایی انسان و بهره مندی آگاهانه از عطایای هستی ممکن نیست؛ زیرا عافیت تنها در پرتو قرب به خدای متعال و در سایه ولایت الهی با مختصات ویژه آن تحقق می یابد.

کلیدواژه ها:

لذت گرایی ، عافیت طلبی ، حب ذات ، نفس ، ولایت الهی