نظریه اعتباریات به مثابه پل ارتباطی هستی شناسی صدرایی و علوم انسانی

نظریه اعتباریات علامه طباطبایی به مثابه حلقه اتصال حکمت متعالیه صدرایی و علوم انسانی، نقش بنیادینی در تبیین مبانی هستی شناختی پدیده های اجتماعی ایفا می کند. این نظریه با تمایز قائل شدن میان حقایق (امور عینی و مستقل از ذهن) و اعتباریات (سازه های ذهنی وابسته به اغراض عملی انسان)، امکان امتداد مبانی فلسفی صدرایی مانند اصالت وجود، تشکیک وجود، و حرکت جوهری را به عرصه علوم انسانی فراهم می آورد. بر اساس این چارچوب، علوم انسانی نه تنها از سنخ علوم اعتباری است، بلکه بدون اتکا به مبانی هستی شناختی حکمت متعالیه، فاقد توان تبیین جامع واقعیت های اجتماعی خواهد بود. این پژوهش با روش تحلیلی  توصیفی نشان می دهد که اعتباریات با کارکردهای عملی خود، پلی میان ساحت حقیقت (هستی شناسی صدرایی) و ساحت کنش اجتماعی انسان ایجاد می کند و زمینه ساز شکل گیری نظریه های اسلامی در علوم انسانی است.

کلیدواژه ها:

نظریه اعتباریات ، حکمت متعالیه ، علوم انسانی ، مبانی هستی شناسی