آداب جنگ و صلح در میان ایرانیان به روایت شاهنامه فردوسی

مفاهیم جنگ و صلح از دیرباز در میان ملت ها وجود داشته و شاید بتوان گفت پیشینه ای به قدمت تاریخ بشری دارند. از آنجا که جهان بینی هر ملتی در شکل دادن به رویکرد مردمان آن سرزمین نسبت به این مفاهیم اثرگذار است، در این پژوهش کوشش می شود تا با نگاه به شخصیت های تاریخی یا اسطوره ای داستان های شاهنامه، آداب جنگ و صلح در میان ایرانیان مورد مطالعه قرار گیرد. هدف از این پژوهش آن است که به این پرسش ها پاسخ داده شود که بر پایه شاهنامه فردوسی، چه عناصر فرهنگی و ذهنی شکل دهنده به آداب جنگ و صلح در سنت ایرانی قابل شناسایی است و این آداب چگونه بازتاب دهنده یک جهان بینی صلح طلبانه در بستر حماسه های جنگی هستند؟ در این زمینه، کوشش شده تا در چهارچوب نظریه واقع گرایی و با بهره گیری از روش پژوهش مکتب تاریخ نگاری آنال و با تاکید بر اهمیت مطالعه ذهنیت انسان ها برای فهم رویدادهای تاریخی و ویژگی های اجتماعی، به بررسی دیدگاه ایرانیان نسبت به جنگ و صلح به روایت شاهنامه فردوسی (نسخه خالقی مطلق) پرداخته شود. در نتیجه این بحث می توان دید که رویکرد صلح مدارانه نسبت به دیگر اقوام و کشورها از جمله ارزش های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی ایرانیان به شمار می آمده و در کنار منابع گوناگون حقوق جنگ، در شاهنامه اصول اخلاقی و جوانمردی نیز ملاک عمل بوده است.

کلیدواژه ها:

شاهنامه ، صلح ، جنگ ، خرد ، مکتب تاریخ نگاری آنال