مرگ به مثابه کنش ارتباطی در ساختار بازی های رایانه ای: تحلیلی از داستان، عاملیت و پیامد در روایت های تعاملی

مرگ در بازی های رایانه ای صرفا رویدادی مکانیکی یا داستانی نیست، بلکه واجد عملکردی چندلایه در ساختار روایت، عاملیت و پیامدهای اخلاقی است. این مقاله با مسئله محور کردن این پرسش که مرگ در بازی های رایانه ای چگونه در سطح روایت، انتخاب و طراحی پیامدها معنا می یابد، به تحلیل بازنمایی مرگ به مثابه کنشی درون روایی، ساختاردهنده و نشانه ای می پردازد. هدف اصلی پژوهش، واکاوی شیوه رمزگذاری مرگ در بافت های مختلف بازی و تبیین نسبت آن با عاملیت و ساختار انتخاب - پیامد در روایت های تعاملی است. مقاله با رویکرد کیفی و روش تحلیل نشانه شناسی انتقادی، مجموعه ای از بازی های رایانه ای شاخص را به مثابه متون رسانه ای تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهند که مرگ در این بازی ها نه تنها کارکردی روایی نظیر نقطه عطف، پایان یا گره افکنی دارد، بلکه واجد بار اخلاقی و معنایی است که از طریق طراحی انتخاب های بازیکن و پیامدهای روایی فعال می شود. مرگ در بسیاری از بازی ها، ابزار تاکید بر مسئولیت بازیکن و بازنمایی مفاهیمی چون گناه، فداکاری یا شکست است. همچنین تنوع ژانری موجب تفاوت در الگوهای بازنمایی مرگ می شود؛ به طوری که در بازی های اکشن – روایی، مرگ واجد بار عاطفی و در بازی های روگ لایک، واجد ساختار چرخه ای و بازآفرینی معناست. این پژوهش بر آن است تا با تمرکز بر خود بازی به مثابه متنی روایی - رسانه ای، رویکردی نظری به مرگ در بازی ها ارائه دهد و امکان بازاندیشی در باب ظرفیت های معنایی بازی های رایانه ای را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

مطالعات بازی های رایانه ای ، مرگ ، روایت های تعاملی ، عاملیت ، فرایند انتخاب - پیامد