تاثیر حکمروایی شهری بر افزایش تاب آوری در سکونتگاه های غیررسمی

سکونتگاه های غیر رسمی که بخش قابل توجهی از جمعیت جهان را در خود جای داده اند، اغلب توسط سیاست گذاران و برنامه ریزان شهری نادیده گرفته می شوند که در نتیجه زیرساخت های ناکافی، دسترسی محدود به خدمات ضروری و شرایط زندگی مخاطره آمیز ایجاد می شود. این پژوهش به بررسی ظرفیت حکمروایی شهری برای ارتقای تاب آوری چنین سکونت هایی با تمرکز بر بن رزان بانه می پردازد. داده ها از طریق پرسشنامه و مشاهده جمع آوری و با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. دومی شامل تحلیل رگرسیون چندمتغیره، آزمون t تک نمونه ای و آزمون همبستگی رتبه اسپیرمن بود. تجزیه و تحلیل نشان داد که همبستگی مثبت و معنادار آماری بین حکمروایی شهری موثر و تاب آوری سکونتگاه های غیررسمی، همانطور که در بن رزان مشهود است، همه متغیرهای مرتبط با حکمروایی به جز متغیرهایی که به حاکمیت، قانون، عدالت و انصاف مربوط می شوند با تاب آوری همبستگی معنی داری نشان دادند. دقت پیش بینی متغیرهای حاکمیتی منتخب ۸۳ درصد بود که نقش حیاتی حکمروایی موثر در پرورش تاب آوری را برجسته می کند. این یافته ها بر ضرورت ترکیب چارچوب های قوی حکمروایی شهری برای تقویت تاب آوری در سکونتگاه های غیر رسمی ارائه بینش های ضروری برای سیاست گذاران، برنامه ریزان شهری و جوامع متعهد به افزایش پایداری و شرایط زندگی در این مناطق تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی شهری ، تاب آوری ، سکونتگاه های غیر رسمی ، بن رزان ، بانه