بررسی فقهی شهادت بر امیر المومنین علیه السلام در اذان و اقامه

بی تردید روشن ترین نشانه ی هدایت، امیرالمومنین است کسی که پیامبر اعظم ﷺ به فرمان الهی او را به عنوان علم راهنمای بندگان منصوب کرد و شهادت به ولایت او بزرگ ترین مصداق تعظیم شعائر الهی و نقطه اوج و کمال دین و نقطه ی عطف مذهب است. و از خوش اقبالی است که شهادت به ولایت آشکارترین و واضح ترین رموز مکتب اهل بیت علیهم السلام به عنوان شناسنامه ی مومن صالح شمرده شده است؛ شهادت بر امیرالمومنین علیه السلام در اذان و اقامه بر اساس ادله ی معتبر شرعی جایز و مشروع است و از جمله حسنات برجسته محسوب می شود و حکم به جواز آن، مورد اتفاق و تسالم همه فقیهان است. از این رهگذر رد صحت روایت در باب شهادت سوم، در حقیقت رد نظریه جزئیت آن است، نه رد اصل مشروعیت. به عبارت دیگر شهادت سوم در اذان و اقامه بر اساس نصوص و اجماع واجب نیست و از سوی دیگر، هیچ تردیدی در عدم حرمت آن بر پایه ادله قطعی وجود ندارد و نظریه مختار و معقول در میان دو نظریه ی افراطی و تفریطی وجوب و حرمت، همان جواز است. و بدین سان هدف مورد نظر این پژوهش که همان اثبات مشروعیت و مطلوبیت شهادت سوم در اذان و اقامه است، تحقق می یابد.

کلیدواژه ها:

شهادت سوم ، امیرالمومنین علیه السلام ، اذان و اقامه ، آیات و روایات ، اجماع ، سیره متشرعه ، آراء فقها