غدیر در نهج البلاغه

غدیر در نهج البلاغه مساله مورد بررسی بوده است. هدف از نگارش مقاله حاضر این بوده که بازتاب های نمادین محتوایی غدیر در نهج البلاغه را با استفاده از روش های توصیفی و تحلیلی بررسی نموده و مهم ترین نشانه های که در نهج البلاغه به عنوان دال برحق رهبریت خواهی امام علی(ع) آمده، کلماتی مانند ولایت، وصیت، وراثت، بازگشت حق به اهلش و جایگاه امام علی(ع)در میان دیگران نسبت به حکومت اسلامی چون محور آسیاب، بودند. یافته های تحقیق این است که واقعه غدیرخم درنهج البلاغه به جهت محتوای با نشانه های مختلفی بازتاب یافته و امام علی(ع) برحقانیت رهبری خویش در جامعه اسلامی پسا پیامبراکرم(ص) تاکید داشته است؛ به گونه که امام در بیان حققیت نه از حدود آن تجاوز کرده و نه از حدود انتقاد و اعتراض منطقی و عقلانی با رویکرد اسلامی میانه روانه(الطریق الوسطی) کوتاهی نموده و در نتیجه اساسی ترین برآیند پژوهشی غدیر در نهج البلاغه، برجسته کردن منطق روش شناسی امام(ع) در تبیین غدیر در نهج البلاغه به هر دلیلی که در چارچوب قواعد «المیسور لا یسقط بالمعسور» و «ما لا یدرک کله لا یترک کله» صورت گرفته، تلقی شده است. منطقی روش شناسی تبیین و تحلیل حقایقی که هر چه از صدر اسلام بدین سو فاصله زمانی بیشتر می شود، با توجه به علل داخلی(شرایط سیاسی و مذهبی در جهان اسلام) و علل بین المللی(فشارهای بیرونی بر مسلمانان) اهمیت و کاربرد آن در تعامل علمی بین مذاهب اسلامی، افزوده تر شده است.

کلیدواژه ها:

امام علی(ع) ، غدیرخم ، نهج البلاغه ، الطریق الوسطی ، آل النبی ، آل محمد ، هذه الامه ، روشناسی