جایگاه آداب و سنن اجتماعی غدیر در فقه اجتماعی شیعه؛ تحلیل مبانی و پیامدها

واقعه غدیر، صرف نظر از اهمیت کلامی و اعتقادی آن، جایگاه ریشه داری در شکل گیری و استمرار آداب و سنن اجتماعی در فرهنگ شیعه یافته است. آیین های مردمی، خطبه خوانی، اطعام، تبریک، اظهار محبت به اهل بیت و مراسم های خاص غدیری، همه تجلیاتی از ایمان اجتماعی و بعد جمعی این مناسبت عظیم اند. این مقاله با تمرکز بر مبانی فقهی و کلامی این آداب، به بررسی این پرسش می پردازد که جایگاه شرعی و استنباطی این سنن در فقه اجتماعی شیعه چیست و چه نقشی در تقویت پیام امامت و استمرار هویت دینی دارند؟ روش تحقیق در این نوشتار توصیفی تحلیلی با تکیه بر منابع روایی، فقهی، کلامی و تحلیل های اجتماعی است. در این مسیر، پس از تبیین مفهوم فقه اجتماعی، به مبانی شرعی اقامه شعائر، لزوم اظهار ولاء، اهمیت ترویج مناسبت های ولایی و نقش ائمه و علما در تثبیت این سنت ها پرداخته شده است. همچنین پیامدهای تربیتی، اجتماعی و هویتی این آداب در قالب مصادیق تاریخی و معاصر تحلیل می شود. یافته های این مقاله نشان می دهد که آداب اجتماعی غدیر نه تنها ریشه در منابع معتبر شیعه دارند، بلکه به عنوان ابزار انتقال پیام امامت به نسل ها و جوامع آینده، نقش موثری در حفظ هویت شیعی ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

غدیر ، فقه اجتماعی ، شعائر