جایگاه امامت و ولایت در فرهنگ غدیر و نهج البلاغه

منصب ولایت و امامت جایگاه بالا و الهی دارد. چرا که جانشینی پیامبر اکرم همانند ایشان مقام خطیری است. یکی از ارکان هدایت و شقاوت امت در گرو رهبری و سرپرست آنان است. لذا جانشین ایشان هم باید در اوصاف علمی و معنوی شبیه او باشد. عصمت، علم به غیب، علم و عمق در دین، شجاعت، درایت و بصیرت سیاسی و... برای پیامبر الزامی و به طریق اولی برای جانشین او لازم است. تشخیص اینکه چه کسی می تواند بعد از پیامبر این جایگاه را داشته باشد جز از خداوند که عالم به نهان و آشکار است از کسی دیگر ولو پیامبر باشد امکان پذیر نیست. خداوند پیامبر و سپس امام را انتخاب می کند همان گونه که در آیه خطاب به پیامبر فرمود: بلغ ما انزل ایک من ربک. امیرالمومنین این مقام رفیع، انتصابی بودن و اولی بودن خود در این منصب و اوصاف امام را مکررا و با استدلال های مختلف در خطبه ها و نامه ها بیان نموده است. این مقاله با روش تحلیلی-تبیینی به بررسی جایگاه ولایت و امامت در واقعه غدیر و کتاب نهج البلاغه پرداخته است.

کلیدواژه ها:

امامت ، ولایت ، غدیر ، نهج البلاغه