راهبردهای یادگیری نوین وو نقش آن ها درر یادگیری پایدار

تحولات گسترده نظام های آموزشی در دهه های اخیر، ضرورت بازاندیشی در شیوه های تدریس و یادگیری را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، الگوهای فعال تدریس به عنوان یکی از مهم ترین رویکردهای یادگیرنده محور مطرح شده اند که هدف آن ها ارتقای مشارکت شناختی، اجتماعی و عاطفی فراگیران و ایجاد یادگیری عمیق و پایدار است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نظام مند ادبیات علمی مرتبط با الگوهای فعال تدریس و تبیین نقش آن ها در تحقق یادگیری پایدار انجام شده است. این پژوهش از نوع مروری–تحلیلی است. داده های پژوهش از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی معتبر فارسی و انگلیسی شامل مقالات نمایه شده در پایگاه های علمی بین المللی و داخلی گردآوری شده اند. تحلیل داده ها با رویکرد ترکیب مفهومی، مقایسه تطبیقی یافته ها و استخراج مضامین اصلی انجام شده است. یافته ها نشان دادند که الگوهای فعال تدریس از طریق افزایش درگیری شناختی، تقویت خودتنظیمی یادگیری، ارتقای انگیزش درونی، توسعه تفکر انتقادی، افزایش تعاملات اجتماعی و فراهم سازی فرصت های یادگیری اصیل، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری یادگیری پایدار دارند. همچنین مشخص شد اثربخشی این الگوها به کیفیت طراحی آموزشی، ویژگی های فراگیران، فرهنگ آموزشی و میزان آمادگی معلمان وابسته است. بررسی ادبیات پژوهش نشان می دهد که یادگیری پایدار صرفا محصول انتقال دانش نیست، بلکه نتیجه مشارکت فعال یادگیرندگان در فرآیند ساخت دانش است. ازاین رو، الگوهای فعال تدریس می توانند به عنوان یکی از موثرترین راهبردهای تحقق اهداف آموزش پایدار و توسعه شایستگی های قرن بیست ویکم مورد توجه سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرند.