تنهایی عاطفی و پیامدهای سلامت روان در سالمندی: دلالت هایی برای مراقبت پرستاری مبتنی بر شواهد؛ یک مرور روایتی

مقدمه: با افزایش جمعیت سالمندان، توجه به عوامل موثر بر سلامت روان آنان به یکی از اولویت های نظام های سلامت تبدیل شده است. در این میان، تنهایی عاطفی به عنوان تجربه ای ناشی از فقدان روابط نزدیک، صمیمی و مبتنی بر دلبستگی، فراتر از کمبود تعاملات اجتماعی صرف، مطرح شده است. با وجود گسترش مطالعات مرتبط با تنهایی در سالمندی، پیامدهای اختصاصی تنهایی عاطفی و دلالت های آن برای مراقبت پرستاری همچنان به صورت پراکنده گزارش شده اند. مطالعه حاضر با هدف مرور شواهد موجود درباره پیامدهای سلامت روان تنهایی عاطفی در سالمندان و تبیین دلالت های آن برای مراقبت پرستاری مبتنی بر شواهد انجام شد.روش پژوهش: این مطالعه به روش مرور روایتی انجام شد. جستجوی منابع در پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Scopus، Web of Science، Google Scholar، SID و Magiran در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام گرفت. مطالعات فارسی و انگلیسی مرتبط با تنهایی عاطفی، سلامت روان سالمندان و مراقبت پرستاری پس از غربالگری و بررسی متن کامل، مورد تحلیل و سنتز توصیفی قرار گرفتند.نتیجه گیری: تنهایی عاطفی یکی از عوامل مهم و اغلب مغفول در تهدید سلامت روان سالمندان است. ادغام ارزیابی تنهایی عاطفی در مراقبت های معمول پرستاری، شناسایی سالمندان در معرض خطر و توسعه مداخلات مبتنی بر حمایت عاطفی می تواند نقش موثری در ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی این جمعیت ایفا کند. توجه نظام مند به این پدیده باید به عنوان بخش جدایی ناپذیر از مراقبت جامع سالمندان مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تنهایی عاطفی ، سلامت روان ، سالمندان ، مراقبت پرستاری