سنتز هیدروژل حساس به حرارت رسانای حامل سلول های بنیادی برای درمان سکته قلبی

انفارکتوس میوکارد به دلیل انسداد عروق کرونری رخ می دهد. درمان های موجود محدود بوده و نمی توانند آسیب قلب را جبران کنند. در این طرح سلول های بنیادی مزانشیمی به عنوان جایگزینی برای سلول های آسیب دیده قلب استفاده شده است. از آنجا که پیوند مستقیم سلول های قلبی ناموفق است، داربست های زیستی مانند هیدروژل برای حفظ و محافظت سلول ها مورد استفاده قرار گرفت. برای بهبود اثربخشی درمان، مواد الکترواکتیو به هیدروژل ها اضافه می شوند تا اتصالات الکتریکی لازم برای عملکرد طبیعی میوکارد را فراهم کنند. در این مطالعه، یک هیدروژل حساس به حرارت کیتوزان سنتز شد و نانوذرات طلا برای ایجاد رسانایی به آن اضافه گردید. عناصر، پیوندها و خواص اساسی هیدروژل ارزیابی شد. جهت ارزیابی درون تنی، هیدروژل حساس به حرارت کیتوزان، هیدروژل لود شده با نانوذره طلا، هیدروژل حاوی سلول بنیادی و کمپلکس آن ها در موش های صحرایی مدل انفارکتوس میوکارد از طریق الکتروکاردیوگرام، آنالیز آنزیمی و رنگ آمیزی بافتی بررسی شد. نتایج مطالعه نشان داد هیدروژل های تزریقی ساخته شده شرایط مناسب قلب را داشته و به راحتی در دمای اتاق با سرنگ قابل تزیق بود و ویژگی های یک هیدروژل مناسب مانند زیست تخریب پذیری، الاستیسیته، تورم، رسانایی و سمیت کم را دارد همچنین نتایج ترمیم ناحیه ی انفارکتوس شده در موش ها نشان داد که گروه های تحت درمان با هیدروژل در طی مدت چهار هفته پس از ایجاد مدل، بهبودی در علائم داشتند.

کلیدواژه ها:

هیدروژل ها ، کیتوزان ، سکته قلبی ، نانوذرات ، سلول های بنیادی