طراحی چارچوب مدیریت راهبردی پویا در اقتصاد بین المللی: تلفیق قابلیت های پویا، محدودیت های نهادی و عدم قطعیت های ژئواکونومیک

جهانی شدن اقتصاد و افزایش تلاطم های ژئوپلیتیکی، کارآمدی پارادایم های سنتی مدیریت راهبردی در عرصه ی بین المللی را با چالش مواجه ساخته است. این مقاله با هدف بازتعریف چارچوبی نوآورانه برای مدیریت راهبردی در اقتصاد بین المللی نگاشته شده که هم زمان بر قابلیت های پویای بنگاه، محدودیت های نهادی و عدم قطعیت های ژئواکونومیک تاکید دارد. مرور پیشینه نشان می دهد که نظریه های اولیه از جمله مزیت مالکیتی، پارادایم OLI و دیدگاه مبتنی بر منابع، هرچند پایه های مهمی را ایجاد کردند، اما در مواجهه با پیچیدگی های زنجیره های ارزش جهانی و اقتصاد دیجیتال نارسا هستند. داده های تجربی تحلیل شده از مطالعات پیشین آشکار می سازد که شکاف نهادی اثر منفی و معناداری بر عملکرد بنگاه های چندملیتی دارد و چابکی راهبردی می تواند تا ۴۱ درصد کاهش فروش بین المللی در زمان بحران را جبران کند. نتایج نشان می دهد که رویکرد موفق نیازمند توانایی حس کردن فرصت های نوظهور، انعطاف پذیری در پیکربندی مجدد منابع و تطبیق با بافت های نهادی متنوع است. به عنوان نتیجه گیری، مدیریت راهبردی در اقتصاد بین المللی امروز نه یک انتخاب خطی میان هماهنگی جهانی و پاسخ گویی محلی، بلکه توانایی حرکت هوشمندانه در فضایی چندبعدی از قابلیت های پویا، هوش نهادی و تاب آوری ژئوپلیتیکی است. پیشنهادهای این مقاله برای پژوهشگران شامل طراحی مدل های ترکیبی و مطالعات طولی، برای مدیران شامل ایجاد واحدهای هوش ژئوپلیتیک و ساختارهای چابک، و برای سیاست گذاران شامل کاهش هزینه های انطباق نهادی و ایجاد نهادهای فراملیتی حل اختلاف می باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت راهبردی ، اقتصاد بین المللی ، قابلیت های پویا ، شکاف نهادی ، ریسک ژئوپلیتیک ، زنجیره های ارزش جهانی ، چابکی راهبردی ، بنگاه های چندملیتی