مدیریت سناریوهای تطبیقی پویا در عصر عدم قطعیت: تلفیق روش های کمی و کیفی، مشارکت ذی نفعان و یادگیری ماشین

در جهانی که با شتاب فزاینده ای به سمت پیچیدگی، تلاطم و ابهام پیش می رود، مدیریت سناریوها به عنوان رویکردی قدرتمند برای رویارویی با آینده های محتمل و نامحتمل، جایگزین روش های سنتی پیش بینی خطی شده است. این مقاله با هدف بازتعریف چارچوب مدیریت سناریوها در عصر عدم قطعیت ژرف و با تاکید بر تلفیق روش های کمی و کیفی، مشارکت ذی نفعان و استفاده از فناوری های نوین مانند یادگیری ماشین و شبیه سازی عامل بنیان نگاشته شده است. مرور پیشینه نشان می دهد که مدیریت سناریوها از یک تکنیک برنامه ریزی راهبردی در دهه ی ۱۹۷۰ به یک حوزه ی میان رشته ای گسترده تبدیل شده است. داده های تجربی تحلیل شده از ۲۳ سازمان نشان می دهد که سازمان های کاربر مدیریت سناریوها به طور متوسط ۳۵ درصد عملکرد بهتری در مواجهه با شوک های محیطی داشته و نرخ بقای آن ها در بحران ها ۲۸ درصد بالاتر است. همچنین، سناریوهای ساخته شده با مشارکت مستقیم ذی نفعان، ۴۳ درصد بیشتر در فرآیندهای تصمیم گیری واقعی به کار گرفته می شوند و رویکرد ترکیبی انسان-ماشین، ۲۶ تا ۳۳ درصد دقت بیشتری در شناسایی سناریوهای ضعیف احتمال اما پرتاثیر دارد. یافته ها نشان می دهد که به روزرسانی سناریوها به صورت فصلی در مقایسه با به روزرسانی سالانه، دقت پیش بینی های راهبردی را ۲۷ درصد افزایش می دهد. نتیجه گیری می شود که مدیریت سناریوهای موثر نیازمند نهادینه سازی این رویکرد به عنوان یک قابلیت پویا و یادگیرنده در فرهنگ و ساختار سازمان است. پیشنهادهای این مقاله برای پژوهشگران شامل طراحی مدل های ترکیبی و مطالعات طولی، برای مدیران شامل نهادینه سازی فرآیند مستمر و سرمایه گذاری در ابزارهای دیجیتال، و برای سیاست گذاران شامل تدوین استانداردهای ملی و ایجاد پایگاه های داده ی باز می باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت سناریوها ، سناریونگاری ، عدم قطعیت راهبردی ، پیش بینی ، آینده پژوهی ، یادگیری ماشین ، مشارکت ذی نفعان ، تاب آوری سازمانی