یادگیری سازمانی در عصر تحولات شتابان: فرآیندها، موانع و راهبردهای دستیابی به سازمان یادگیرنده

یادگیری سازمانی به عنوان قابلیت خلق، نگهداری و انتقال دانش، یکی از حیاتی ترین عوامل بقا، نوآوری و مزیت رقابتی پایدار در محیط های فوق پویا و نامطمئن محسوب می شود. این مقاله با هدف کالبدشکافی ابعاد نظری و عملی یادگیری سازمانی در فضای نوین، به صورت جامع مبانی کلاسیک و مفاهیم نوظهور شامل یادگیری تک حلقه ای و دوحلقه ای، اکتشاف و بهره برداری، مدل ۴I، حافظه ی سازمانی، ظرفیت جذب، امنیت روانی، یادگیری از شکست، و فرهنگ یادگیرنده را بازبینی کرده و با بهره گیری از داده های تجربی حاصل از مطالعات فراتحلیل و میدانی از جمله پژوهش های آرگوت و میرون-اسپکتور (۲۰۱۱)، کراسان، لین و وایت (۱۹۹۹)، ادموندسون (۲۰۱۱)، مادلن و دیتز (۲۰۱۰)، گاروین، ادموندسون و سیمو (۲۰۰۸)، کوهن و لوینتال (۱۹۹۰)، استراس و بولی (۲۰۱۰)، مارچ (۱۹۹۱) و والز و آنگسون (۱۹۹۱)، نشان می دهد که خلق دانش با ضریب ۰.۴۵ و انتقال دانش با ضریب ۰.۴۲ بر عملکرد سازمانی تاثیر مثبت دارند و سازمان هایی با فرآیندهای بالغ یادگیری، ۴۳ درصد سودآوری بیشتری تجربه می کنند. یافته ها حاکی از آن است که امنیت روانی با ضریب ۰.۶۲ بر گزارش اشتباهات تاثیر دارد و سازمان های با فرهنگ یادگیرنده بالغ، ۵۲ درصد سودآوری بیشتر دارند. مقاله با ارائه ی پیشنهادهایی در چهار سطح تئوریک، پژوهشی، عملی و سیاست گذاری از جمله توسعه ی نظریه ی یادگیری سازمانی پویا-زیست بومی، طراحی مطالعات طولی، و تشکیل پایگاه داده ی ملی یادگیری سازمانی، به کار خود پایان می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری سازمانی ، سازمان یادگیرنده ، اکتشاف و بهره برداری ، امنیت روانی ، حافظه سازمانی ، ظرفیت جذب ، یادگیری از شکست ، مدل ۴I