حسابداری مالی و گزارشگری در عصر اقتصاد دانش محور و پایداری: محتوای اطلاعاتی، ارتباط ارزشی و چالش های نوظهور

حسابداری مالی و گزارشگری به عنوان سیستم ارتباطی بنیادین میان شرکت ها و بازارهای سرمایه، در عصر اقتصاد دانش محور، ظهور دارایی های نامشهود، و افزایش تقاضا برای گزارشگری پایدار، دستخوش تحولات بنیادین شده است. این مقاله با هدف کالبدشکافی ابعاد نظری و عملی حسابداری مالی در فضای نوین، به صورت جامع مبانی کلاسیک و مفاهیم نوظهور شامل چارچوب مفهومی، استانداردهای حسابداری، محتوای اطلاعاتی، ارتباط ارزشی، نظریه ی مثبت حسابداری، مدیریت سود، ارزش منصفانه، محافظه کاری، دارایی های نامشهود، گزارشگری پایداری، و فناوری های نوین را بازبینی کرده و با بهره گیری از داده های تجربی حاصل از مطالعات بنیادین و فراتحلیل از جمله پژوهش های بال و براون (۱۹۶۸)، لو و زارووین (۱۹۹۹)، باسو (۱۹۹۷)، هیلی و والن (۱۹۹۹)، لاو و لویز (۲۰۰۹)، اکلس، یوانو و سرافیم (۲۰۱۴)، واتس و زیمرمن (۱۹۸۶)، کوتاری، لولن و وارنر (۲۰۱۶)، پنمن (۲۰۱۰) و دچو (۱۹۹۴)، نشان می دهد که سود حسابداری دارای محتوای اطلاعاتی معنادار (واکنش ۳.۵ تا ۴.۲ درصدی) است، اما ارتباط ارزشی آن طی دو دهه ۵۱ درصد کاهش یافته است. یافته ها حاکی از آن است که محافظه کاری شرطی (واکنش ۳.۲ برابر به اخبار بد)، گزارشگری پایداری با بهبود ۳۴ درصدی بازده سهام همراه است و قانون ساربنز-آکسلی مدیریت سود را ۳۸ درصد کاهش داده است. مقاله با ارائه ی پیشنهادهایی در چهار سطح تئوریک، پژوهشی، عملی و سیاست گذاری از جمله توسعه ی نظریه ی حسابداری چندبعدی-یکپارچه، طراحی مطالعات طولی، و تشکیل پایگاه داده ی ملی گزارشگری مالی و پایداری، به کار خود پایان می دهد.

کلیدواژه ها:

حسابداری مالی ، گزارشگری مالی ، ارتباط ارزشی ، محتوای اطلاعاتی ، ارزش منصفانه ، مدیریت سود ، محافظه کاری ، گزارشگری پایداری