هم آفرینی استراتژی و نوآوری در عصر تحول دیجیتال: تحلیل نظری، شواهد تجربی و مدل یکپارچه

پیوند میان مدیریت استراتژیک و نوآوری یکی از چالش برانگیزترین و در عین حال حیاتی ترین حوزه های مطالعات سازمانی معاصر است. این مقاله با هدف کالبدشکافی ابعاد پنهان و آشکار این هم تافتی، به صورت سیستماتیک مبانی نظری شامل قابلیت های پویا، نوآوری مخرب، دوسوتوانی سازمانی، دیدگاه مبتنی بر منابع و نوآوری باز را بازبینی کرده و با بهره گیری از داده های تجربی حاصل از مطالعات پیشین از جمله تحلیل های کاسیاک و همکاران (۲۰۱۰)، لاورسن و سالتر (۲۰۰۶)، هلفات و پیتراف (۲۰۱۵)، اریلی و تیشمن (۲۰۱۳) و رزن بوش، برینکمن و باوش (۲۰۱۱)، نشان می دهد که موفقیت پایدار سازمانی در گرو طراحی نظامی یکپارچه است که در آن تصمیم گیری های راهبردی، فرآیندهای یادگیری، پیکربندی منابع و سازوکارهای جذب دانش بیرونی به گونه ای هماهنگ می شوند که هم زمان کارایی امروز و اکتشاف فردا را ممکن سازند. یافته ها حاکی از آن است که رابطه میان مدیریت استراتژیک و نوآوری غیرخطی و وابسته به عواملی چون وسعت جستجوی دانش، سطح کنترل، اندازه ی سازمان و پویایی صنعت است. همچنین، تحولات دیجیتال و ظهور هوش مصنوعی، معماری پلتفرمی و هم آفرینی ارزش در اکوسیستم های باز، مرزهای سنتی مزیت رقابتی را بازتعریف کرده اند. مقاله با ارائه ی پیشنهادهایی در چهار سطح تئوریک، پژوهشی، عملی و سیاست گذاری از جمله بازتعریف قابلیت های پویا با افزودن مولفه ی همسوسازی زیست بومی، طراحی مطالعات طولی ده ساله، ایجاد نقش مدیر ارشد نوآوری استراتژیک و تشکیل رصدخانه ی ملی مدیریت استراتژیک نوآوری، به کار خود پایان می دهد.

کلیدواژه ها:

مدیریت استراتژیک ، نوآوری ، قابلیت های پویا ، دوسوتوانی سازمانی ، نوآوری باز ، تحول دیجیتال ، اکوسیستم ، مزیت رقابتی