آموزش در قرن بیست ویکم: بازنگری بنیادین در سیاست ها، روش ها و اهداف در عصر دیجیتال و پساکرونا

آموزش به عنوان بنیادی ترین نهاد توسعه ی انسانی، نقشی بی بدیل در شکل گیری سرمایه ی انسانی، کاهش فقر، ارتقای سلامت، ترویج دموکراسی و تقویت انسجام اجتماعی ایفا می کند. این مقاله با هدف ارائه ی تصویری جامع از وضعیت کنونی، چالش ها و فرصت های پیش روی آموزش در قرن بیست ویکم، ابتدا به مرور پیشینه ی نظری از آثار دیویی (۱۹۱۶) و پیاژه (۱۹۳۶) تا نظریه ی سرمایه ی انسانی (۱۹۶۰) و فراتحلیل هاتی (۲۰۰۹) می پردازد. در بخش داده ها و آنالیزها، یافته های تجربی معتبر نشان می دهند که هر سال تحصیل اضافی نرخ بازده خصوصی ۸.۸ درصد دارد و جایگزینی یک معلم ضعیف با معلم متوسط، ارزش افزوده ی درآمد ۲۵۰,۰۰۰ دلاری برای هر دانش آموز در طول عمر ایجاد می کند. در برنامه ی PISA ۲۰۱۸، میانگین نمره ی کشورهای OECD در خواندن ۴۸۷، ریاضیات ۴۸۹ و علوم ۴۸۹ بود و اختلاف نمره بین دانش آموزان با پیشینه ی اجتماعی-اقتصادی بالا و پایین حدود ۸۰ تا ۱۰۰ امتیاز (معادل ۲ تا ۳ سال تحصیل) است. همه گیری کووید-۱۹ بر ۱.۶ میلیارد دانش آموز تاثیر گذاشت و نرخ فقر یادگیری را از ۵۳ به ۶۳ درصد افزایش داد. یادگیری ترکیبی (blended learning) با اندازه ی اثر ۰.۴۲ موثرتر از آموزش صرفا حضوری یا آنلاین است. معلم موثرترین عامل درون مدرسه ای است و بازخورد (۰.۷۳)، وضوح تدریس (۰.۷۵)، و رابطه ی معلم-دانش آموز (۰.۷۲) بیشترین اندازه ی اثر را بر پیشرفت تحصیلی دارند. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت افزایش سرمایه گذاری در آموزش (حداقل ۴ تا ۶ درصد تولید ناخالص داخلی)، ارتقای کیفیت معلم از طریق جذب و تربیت و نگهداشت موثر، بازطراحی برنامه های درسی با تاکید بر مهارت های سده ی بیست ویکم (تفکر انتقادی، خلاقیت، همکاری، ارتباطات، سواد دیجیتال)، سرمایه گذاری در زیرساخت های دیجیتال برای کاهش شکاف دیجیتال، طراحی صندوق های بازیابی برای جبران افت یادگیری پساکرونا، و هدف گیری مداخلات به دانش آموزان محروم و دیرآموز تاکید دارد. پیشنهادها در شش سطح سیاستی و مالی (افزایش سرمایه گذاری، صندوق های بازیابی، بازنگری نظام ارزشیابی)، کیفیت معلم و تربیت معلم (ارتقای جذب و حقوق، توسعه ی حرفه ای مبتنی بر مدرسه، توانمندسازی در فناوری و هوش مصنوعی)، برنامه ی درسی و مهارت ها (بازطراحی با تاکید بر مهارت های سده ی بیست ویکم، آموزش شهروندی جهانی و پایداری، ادغام یادگیری اجتماعی-عاطفی)، فناوری و زیرساخت (اتصال عادلانه، محتوای دیجیتال بومی، ترویج یادگیری ترکیبی موثر)، برابری و شمول (هدف گیری محرومان، حذف موانع دسترسی، ارزیابی عادلانه) و پژوهشی-آینده پژوه (مطالعات طولی پساکرونا، کارآزمایی های کنترل شده فناوری، پژوهش در مهارت های سده ی بیست ویکم، اقتصاد سیاسی اصلاحات آموزشی) دسته بندی می شوند. آموزش کلید آینده ی جوامع بشری است؛ سرمایه گذاری در آموزش، سرمایه گذاری در انسان، صلح و سیاره است. زمان اقدام، اکنون است.

کلیدواژه ها:

آموزش ، سرمایه ی انسانی ، کیفیت معلم ، مهارت های سده بیست و یکم ، نابرابری آموزشی ، فناوری آموزشی ، هوش مصنوعی ، همه گیری کووید-۱۹