بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر بهبود خودپنداره و کاهش علائم اختلال بیماران معتاد دارای شخصیت مرزی شهر شیراز

هدف تحقیق حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر بهبود خودپنداره و کاهش علائم اختلال بیماران معتاد دارای شخصیت مرزی شهر شیراز بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی (طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل) بود. نمونه تحقیق شامل ۳۰ نفر از بیماران معتاد دارای اختلال شخصیت مرزی بود که بصورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و از میان نمونه پژوهش بطور تصادفی ۱۵ بیمار معتاد دارای اختلال شخصیت مرزی در گروه آزمایش و ۱۵ بیمار معتاد دارای اختلال شخصیت مرزی در گروه کنترل گماشته شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه طرحواره های ناسازگارانه یانگ (۱۹۹۸)، پرسشنامه پرسشنامه شخصیت مرزی اکسفورد (۲۰۰۱) و پرسشنامه خودپنداره راجرز (۱۹۵۹) بود. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره مانکوا و آنکوا استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد، طرحواره درمانی باعث بهبود خودپنداره و کاهش علائم اختلال بیماران معتاد دارای شخصیت مرزی شهر شیراز گرو هآزمایش در مقایسه با گروه کنترل شدند (۰۰۱/۰>p)

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، شخصیت مرزی ، خودپنداره ، بیماران معتاد