پیش بینی اضطراب مرگ بر اساس احساس تنهایی و سلامت روان در دانشجویان

اضطراب مرگ به عنوان یکی از مولفه های بنیادین تجربه انسانی، با متغیرهای مختلف روان شناختی مرتبط دانسته شده است. پژوهش حاضر با هدف پیش بینی اضطراب مرگ بر اساس احساس تنهایی و سلامت روان در دانشجویان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان کارشناسی شهر مشهد در سال ۱۴۰۵ بود که از میان آنان ۱۴۹ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس اضطراب مرگ تمپلر (DAS)، مقیاس احساس تنهایی آشر (SLFS) و پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ (GHQ-۲۸) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه همزمان در نرم افزار SPSS-۲۷ تحلیل شدند. نتایج نشان داد اضطراب مرگ با سلامت روان رابطه منفی و معنادار دارد (۰۱/۰>p)، اما با احساس تنهایی رابطه معناداری مشاهده نشد. همچنین سلامت روان با احساس تنهایی رابطه منفی و معنادار داشت (۰۱/۰>p). تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که مدل شامل احساس تنهایی و سلامت روان در مجموع توانست ۵ درصد از واریانس اضطراب مرگ را تبیین کند (R^۲=۰.۰۵,F=۳.۸۴,p=۰.۰۲۴). در این مدل، تنها سلامت روان پیش بینی کننده معنادار اضطراب مرگ بود (β=-۰.۲۵,p=۰.۰۱۵)و احساس تنهایی سهم معناداری در پیش بینی اضطراب مرگ نداشت. یافته ها نشان می دهد سلامت روان نقش تعیین کننده تری نسبت به احساس تنهایی در تبیین اضطراب مرگ دانشجویان دارد، هرچند سهم تبیینی مدل اندک است. به نظر می رسد اضطراب مرگ در جمعیت دانشجویی بیش از آنکه مستقیما متاثر از تجربه تنهایی باشد، با سطح کلی کارکرد روان شناختی و نشانه های آسیب شناختی مرتبط است. طراحی مداخلات دانشگاهی با تمرکز بر ارتقای سلامت روان می تواند در کاهش اضطراب مرگ موثرتر از مداخلات صرفا مبتنی بر کاهش تنهایی باشد.

کلیدواژه ها:

اضطراب مرگ ، احساس تنهایی ، سلامت روان