رابطه بین امیدواری و انگیزه پیشرفت با تعدیل کنندگی حمایت اجتماعی در دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین امیدواری و انگیزه پیشرفت با نقش تعدیل کنندگی حمایت اجتماعی در دانشجویان انجام شد. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی شهر مشهد در نیمسال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس امیدواری اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱)، مقیاس انگیزه پیشرفت هلمریچ و اسپنس (۱۹۷۷) و مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک شده زیمت و همکاران (۱۹۸۸) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین امیدواری و انگیزه پیشرفت رابطه معناداری وجود ندارد (r=۰.۰۴, p>۰.۰۵). همچنین بین حمایت اجتماعی و انگیزه پیشرفت رابطه معناداری مشاهده نشد (r=-۰.۰۴۷, p>۰.۰۵). با این حال، بین حمایت اجتماعی و امیدواری رابطه مثبت و معنادار اما ضعیفی وجود داشت (r=۰.۲۷۴, p<۰.۰۱). نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که امیدواری، حمایت اجتماعی و اثر تعاملی آن ها در پیش بینی انگیزه پیشرفت معنادار نیستند و در نتیجه حمایت اجتماعی نقش تعدیل کننده ای در رابطه بین امیدواری و انگیزه پیشرفت ایفا نکرد. به طور کلی یافته های پژوهش نشان می دهد که هرچند حمایت اجتماعی با سطح امیدواری دانشجویان مرتبط است، اما در نمونه مورد بررسی نمی تواند رابطه میان امیدواری و انگیزه پیشرفت را تحت تاثیر قرار دهد.

کلیدواژه ها:

انگیزه پیشرفت ، حمایت اجتماعی ، دانشجویان