اثر طرح واره های ناکارآمد بر فرسودگی شغلی با نقش تعدیل گر شفقت به خود

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه طرح واره های ناسازگار اولیه با فرسودگی شغلی و تعیین نقش تعدیل گر شفقت به خود در این ارتباط بود. این مطالعه به روش توصیفی–همبستگی انجام شد و ۲۰۰ نفر از کارکنان سازمان های دولتی به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه طرح واره های ناسازگار اولیه یانگ (YSQ-S۳)، پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاچ (MBI) و مقیاس شفقت به خود نف (SCS) استفاده شد. داده ها با روش همبستگی پیرسون و رگرسیون سلسله مراتبی تحلیل گردید. نتایج نشان داد طرح واره های ناسازگار اولیه با فرسودگی شغلی رابطه مثبت و معنادار دارند و افزایش شدت طرح واره ها با سطوح بالاتر فرسودگی همراه است. همچنین یافته ها نشان داد شفقت به خود با فرسودگی شغلی رابطه منفی دارد و به عنوان یک متغیر تعدیل گر، اثر منفی طرح واره های ناسازگار اولیه بر فرسودگی را کاهش می دهد. اثر متقابل طرح واره ها و شفقت به خود معنادار بود که نشان می دهد کارکنانی که با وجود طرح واره های فعال، سطوح بالاتری از شفقت به خود دارند، فرسودگی شغلی کمتری را تجربه می کنند. نتایج این پژوهش بر اهمیت توجه به مولفه های شناختی–هیجانی افراد در محیط کار و استفاده از مداخلات مبتنی بر شفقت به خود برای کاهش پیامدهای منفی طرح واره های ناسازگار تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

طرحوار های ناکارآمد ، فرسودگی شغلی ، شفقت به خود